Aslam (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Umar ibn Xattob oʻzining Hunay ismli ozod qilingan qulini — Hima (yaʼni zakot hayvonlari yoki boshqa belgilangan hayvonlar oʻtlatiladigan qoʻriqxona)ga — boshqaruvchi qilib tayinladi. U unga: «Ey Hunay! Musulmonlarga zulm qilma va ularning qargʻishidan (oʻzingni) saqla — chunki mazlumning duosi (Alloh tomonidan) ijobat qilinadi; oz (sonli) tuyasi boʻlgan va oz (sonli) qoʻyi boʻlgan (kambagʻal) choʻponga (hayvonlarini oʻtlatishga) ruxsat ber; Abdurrahmon ibn Avfning hamda Usmon ibn Affonning chorvasini (kiritmaslikka) ehtiyot boʻl — chunki ularning chorvasi nobud boʻlsa, ularning dalalari va bogʻlari (baribir) bor; oz tuyasi va oz qoʻyi boʻlgan (kishi)larning chorvasi nobud boʻlsa, ular oilasini olib, mening oldimga kelib: ‹Ey moʻminlarning amiri! Ey moʻminlarning amiri!› — deb (yordam soʻrab) iltijo qiladi. Men ularni eʼtiborsiz qoldira olamanmi? (Yoʻq, albatta). Shuning uchun ularga — oltin va kumush berishdan koʻra — suv va oʻt-oʻlan berish men uchun osonroq. Allohga qasamki, bu odamlar — men ularga nisbatan adolatsizlik qildim, deb oʻylaydi. Bu — ularning yeri; ular johiliyat davrida bu (yer) uchun jang qildi va u oʻz qoʻllarida (mulkida) boʻlgan holda Islomni (ixtiyoriy) qabul qildi. Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasam! Agar — Alloh yoʻlida jihod qilish uchun minishga beradigan — hayvonlarim (zakot tuyalari) boʻlmaganida, men ularning yeridan bir qarich (joyni ham) Hima qilmas edim», — dedi.Аслам (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Умар ибн Хаттоб ўзининг Ҳунай исмли озод қилинган қулини — Ҳима (яъни закот ҳайвонлари ёки бошқа белгиланган ҳайвонлар ўтлатиладиган қўриқхона)га — бошқарувчи қилиб тайинлади. У унга: «Эй Ҳунай! Мусулмонларга зулм қилма ва уларнинг қарғишидан (ўзингни) сақла — чунки мазлумнинг дуоси (Аллоҳ томонидан) ижобат қилинади; оз (сонли) туяси бўлган ва оз (сонли) қўйи бўлган (камбағал) чўпонга (ҳайвонларини ўтлатишга) рухсат бер; Абдурраҳмон ибн Авфнинг ҳамда Усмон ибн Аффоннинг чорвасини (киритмасликка) эҳтиёт бўл — чунки уларнинг чорваси нобуд бўлса, уларнинг далалари ва боғлари (барибир) бор; оз туяси ва оз қўйи бўлган (киши)ларнинг чорваси нобуд бўлса, улар оиласини олиб, менинг олдимга келиб: ‹Эй мўминларнинг амири! Эй мўминларнинг амири!› — деб (ёрдам сўраб) илтижо қилади. Мен уларни эътиборсиз қолдира оламанми? (Йўқ, албатта). Шунинг учун уларга — олтин ва кумуш беришдан кўра — сув ва ўт-ўлан бериш мен учун осонроқ. Аллоҳга қасамки, бу одамлар — мен уларга нисбатан адолацизлик қилдим, деб ўйлайди. Бу — уларнинг ери; улар жоҳилият даврида бу (ер) учун жанг қилди ва у ўз қўлларида (мулкида) бўлган ҳолда Исломни (ихтиёрий) қабул қилди. Жоним қўлида бўлган Зотга қасам! Агар — Аллоҳ йўлида жиҳод қилиш учун минишга берадиган — ҳайвонларим (закот туялари) бўлмаганида, мен уларнинг еридан бир қарич (жойни ҳам) Ҳима қилмас эдим», — деди.