حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَعُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، أَنَّ حَكِيمَ بْنَ حِزَامٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَعْطَانِي، ثُمَّ سَأَلْتُهُ فَأَعْطَانِي، ثُمَّ قَالَ لِي " يَا حَكِيمُ، إِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرٌ حُلْوٌ، فَمَنْ أَخَذَهُ بِسَخَاوَةِ نَفْسٍ بُورِكَ لَهُ فِيهِ، وَمَنْ أَخَذَهُ بِإِشْرَافِ نَفْسٍ لَمْ يُبَارَكْ لَهُ فِيهِ، وَكَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ، وَالْيَدُ الْعُلْيَا خَيْرٌ مِنَ الْيَدِ السُّفْلَى ". قَالَ حَكِيمٌ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لاَ أَرْزَأُ أَحَدًا بَعْدَكَ شَيْئًا حَتَّى أُفَارِقَ الدُّنْيَا. فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ يَدْعُو حَكِيمًا لِيُعْطِيَهُ الْعَطَاءَ، فَيَأْبَى أَنْ يَقْبَلَ مِنْهُ شَيْئًا، ثُمَّ إِنَّ عُمَرَ دَعَاهُ لِيُعْطِيَهُ فَأَبَى أَنْ يَقْبَلَ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ، إِنِّي أَعْرِضُ عَلَيْهِ حَقَّهُ الَّذِي قَسَمَ اللَّهُ لَهُ مِنْ هَذَا الْفَىْءِ، فَيَأْبَى أَنْ يَأْخُذَهُ. فَلَمْ يَرْزَأْ حَكِيمٌ أَحَدًا مِنَ النَّاسِ بَعْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى تُوُفِّيَ.
Urva ibn Zubayr (Hakim ibn Hizomdan) rivoyat qiladi: Hakim ibn Hizom: «Men Allohning Rasuli ﷺ dan bir narsa soʻradim va u menga berdi. Men undan yana soʻradim va u menga berdi hamda menga: ‹Ey Hakim! Bu mol — yashil, shirin (meva) kabidir: agar kishi uni ochkoʻzliksiz olsa, unda (mol) unga barakali boʻladi; agar uni ochkoʻzlik bilan olsa, unda barakali boʻlmaydi va u — yeb toʻymaydigan kishi kabi boʻladi. Yuqori (yaʼni beruvchi) qoʻl — pastki (yaʼni oluvchi) qoʻldan yaxshiroq(dir)›, — dedi. Men: ‹Yo Rasululloh! Seni haq bilan yuborgan Zotga qasamki, men — bu dunyodan ketgunimcha — sendan keyin hech kimdan hech narsa soʻramayman›, — dedim», — dedi. Bas, Abu Bakr oʻz xalifaligida Hakimni — unga (biroz pul) berish uchun — chaqirganda, Hakim undan hech narsa olishdan bosh tortdi. Bir marta Umar (oʻz xalifaligida) uni — biror narsa berish uchun — chaqirdi, lekin Hakim uni olishdan bosh tortdi; shunda Umar: «Ey musulmonlar! Men unga (Hakimga) — Alloh unga bu fayʼdan (oʻljadan) belgilagan — haqqini beraman, lekin u uni olishdan bosh tortyapti», — dedi. Bas, Hakim — to vafot etguncha — Paygʻambar ﷺ dan keyin hech kimdan hech narsa olmadi.Урва ибн Зубайр (Ҳаким ибн Ҳизомдан) ривоят қилади: Ҳаким ибн Ҳизом: «Мен Аллоҳнинг Расули ﷺ дан бир нарса сўрадим ва у менга берди. Мен ундан яна сўрадим ва у менга берди ҳамда менга: ‹Эй Ҳаким! Бу мол — яшил, ширин (мева) кабидир: агар киши уни очкўзликсиз олса, унда (мол) унга баракали бўлади; агар уни очкўзлик билан олса, унда баракали бўлмайди ва у — еб тўймайдиган киши каби бўлади. Юқори (яъни берувчи) қўл — пастки (яъни олувчи) қўлдан яхшироқ(дир)›, — деди. Мен: ‹Ё Расулуллоҳ! Сени ҳақ билан юборган Зотга қасамки, мен — бу дунёдан кетгунимча — сендан кейин ҳеч кимдан ҳеч нарса сўрамайман›, — дедим», — деди. Бас, Абу Бакр ўз халифалигида Ҳакимни — унга (бироз пул) бериш учун — чақирганда, Ҳаким ундан ҳеч нарса олишдан бош тортди. Бир марта Умар (ўз халифалигида) уни — бирор нарса бериш учун — чақирди, лекин Ҳаким уни олишдан бош тортди; шунда Умар: «Эй мусулмонлар! Мен унга (Ҳакимга) — Аллоҳ унга бу файъдан (ўлжадан) белгилаган — ҳаққини бераман, лекин у уни олишдан бош тортяпти», — деди. Бас, Ҳаким — то вафот этгунча — Пайғамбар ﷺ дан кейин ҳеч кимдан ҳеч нарса олмади.