حَدَّثَنَا أَصْبَغُ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، حَدَّثَهُ عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَتْ إِحْدَانَا تَحِيضُ، ثُمَّ تَقْتَرِصُ الدَّمَ مِنْ ثَوْبِهَا عِنْدَ طُهْرِهَا فَتَغْسِلُهُ، وَتَنْضَحُ عَلَى سَائِرِهِ، ثُمَّ تُصَلِّي فِيهِ.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bizdan biri hayz koʻrsa, poklangach, qon (tekkan) joyni ushlab, kiyimidan qonni ishqalab, ustiga suv quyib, oʻsha joyni yaxshilab yuvar, kiyimning qolgan (qismi)ga suv separ edi. Soʻng unda namoz oʻqir edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Биздан бири ҳайз кўрса, поклангач, қон (теккан) жойни ушлаб, кийимидан қонни ишқалаб, устига сув қуйиб, ўша жойни яхшилаб ювар, кийимнинг қолган (қисми)га сув сепар эди. Сўнг унда намоз ўқир эди.