حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، قَالَ حَدَّثَنَا مَعْنٌ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، وَعَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ اسْتُحِيضَتْ سَبْعَ سِنِينَ، فَسَأَلَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ، فَأَمَرَهَا أَنْ تَغْتَسِلَ فَقَالَ " هَذَا عِرْقٌ ". فَكَانَتْ تَغْتَسِلُ لِكُلِّ صَلاَةٍ.
Oisha (Paygʻambar ﷺ ning zavjalari) (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Ummu Habiba yetti yil (hayzlar orasida) qon koʻrdi. U buni Rasululloh ﷺ dan soʻradi. U zot unga (haqiqiy hayz tugagach) gusl qilishni buyurdilar va: «Bu — bir tomirdan», — dedilar. Shuning uchun u har namoz uchun gusl qilar edi.Оиша (Пайғамбар ﷺ нинг завжалари) (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Умму Ҳабиба етти йил (ҳайзлар орасида) қон кўрди. У буни Расулуллоҳ ﷺ дан сўради. У зот унга (ҳақиқий ҳайз тугагач) гусл қилишни буюрдилар ва: «Бу — бир томирдан», — дедилар. Шунинг учун у ҳар намоз учун гусл қилар эди.