حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو حَيَّانَ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي دَعْوَةٍ، فَرُفِعَ إِلَيْهِ الذِّرَاعُ، وَكَانَتْ تُعْجِبُهُ، فَنَهَسَ مِنْهَا نَهْسَةً وَقَالَ " أَنَا سَيِّدُ الْقَوْمِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، هَلْ تَدْرُونَ بِمَنْ يَجْمَعُ اللَّهُ الأَوَّلِينَ وَالآخِرِينَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ فَيُبْصِرُهُمُ النَّاظِرُ وَيُسْمِعُهُمُ الدَّاعِي، وَتَدْنُو مِنْهُمُ الشَّمْسُ، فَيَقُولُ بَعْضُ النَّاسِ أَلاَ تَرَوْنَ إِلَى مَا أَنْتُمْ فِيهِ، إِلَى مَا بَلَغَكُمْ، أَلاَ تَنْظُرُونَ إِلَى مَنْ يَشْفَعُ لَكُمْ إِلَى رَبِّكُمْ فَيَقُولُ بَعْضُ النَّاسِ أَبُوكُمْ آدَمُ، فَيَأْتُونَهُ فَيَقُولُونَ يَا آدَمُ أَنْتَ أَبُو الْبَشَرِ، خَلَقَكَ اللَّهُ بِيَدِهِ وَنَفَخَ فِيكَ مِنْ رُوحِهِ، وَأَمَرَ الْمَلاَئِكَةَ فَسَجَدُوا لَكَ، وَأَسْكَنَكَ الْجَنَّةَ، أَلاَ تَشْفَعُ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلاَ تَرَى مَا نَحْنُ فِيهِ وَمَا بَلَغَنَا فَيَقُولُ رَبِّي غَضِبَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ، وَلاَ يَغْضَبُ بَعْدَهُ مِثْلَهُ، وَنَهَانِي عَنِ الشَّجَرَةِ فَعَصَيْتُهُ، نَفْسِي نَفْسِي، اذْهَبُوا إِلَى غَيْرِي، اذْهَبُوا إِلَى نُوحٍ. فَيَأْتُونَ نُوحًا فَيَقُولُونَ يَا نُوحُ أَنْتَ أَوَّلُ الرُّسُلِ إِلَى أَهْلِ الأَرْضِ، وَسَمَّاكَ اللَّهُ عَبْدًا شَكُورًا، أَمَا تَرَى إِلَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلاَ تَرَى إِلَى مَا بَلَغَنَا أَلاَ تَشْفَعُ لَنَا إِلَى رَبِّكَ فَيَقُولُ رَبِّي غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ، وَلاَ يَغْضَبُ بَعْدَهُ مِثْلَهُ، نَفْسِي نَفْسِي، ائْتُوا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَيَأْتُونِي، فَأَسْجُدُ تَحْتَ الْعَرْشِ فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ، وَسَلْ تُعْطَهُ ". قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ لاَ أَحْفَظُ سَائِرَهُ.
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Paygʻambar ﷺ bilan birga bir ziyofatda edik va uning oldiga pishirilgan (qoʻyning) oldingi oyogʻi (boldiri) qoʻyildi — u zot uni yaxshi koʻrardi. U zot undan bir luqma yedi va: «Men Qiyomat kuni barcha odamlarning boshligʻi (sarvari) boʻlaman. Bilasizlarmi, Alloh barcha avvalgi va oxirgi (odamlarni) qanday qilib bir tekis joyda toʻplaydi — u yerda bir kuzatuvchi (ularning) hammasini koʻra oladi va ular jarchini eshita oladi hamda quyosh ularga yaqinlashadi. Baʼzi odamlar: ‹Sizlar qanday holatga tushganingizni va qaerga yetganingizni koʻrmayapsizmi? Nega sizlar — Robbingiz huzurida sizlar uchun shafoat qiladigan — bir kishini qidirmaysizlar?› — deydi. Baʼzi odamlar: ‹Otangiz Odamga murojaat qilinglar›, — deydi. Ular uning oldiga borib: ‹Ey Odam! Sen — butun insoniyatning otasisan; Alloh seni Oʻz qoʻllari bilan yaratdi, farishtalarga senga sajda qilishni buyurdi va seni jannatda yashatdi. Sen Robbing huzurida biz uchun shafoat qilmaysanmi? Biz qanday (achinarli) holatda ekanimizni va qaerga yetganimizni koʻrmayapsanmi?› — deydi. Shunda Odam: ‹Bugun Robbim shu qadar gʻazablandiki, U hech qachon bunchalik gʻazablanmagan va kelajakda (ham) bunchalik gʻazablanmaydi; (bundan tashqari,) U meni (daraxtdan yeyishdan) man qildi, lekin men (Unga) itoatsizlik qildim. (Men oʻz tashvishimdaman) — oʻzim! Oʻzim! Boshqa birovning oldiga boringlar; Nuhning oldiga boringlar›, — deydi. Ular Nuhning oldiga borib: ‹Ey Nuh! Sen — yer ahliga (yuborilgan) Allohning paygʻambarlari orasida birinchisisan va Alloh seni shukr qiluvchi banda (deb) atadi. Biz qanday (achinarli) holatda ekanimizni va qaerga yetganimizni koʻrmayapsanmi? Sen Robbing huzurida biz uchun shafoat qilmaysanmi?› — deydi. Nuh: ‹Bugun Robbim shu qadar gʻazablandiki, U hech qachon bunchalik gʻazablanmagan va kelajakda (ham) bunchalik gʻazablanmaydi. Oʻzim! Oʻzim! Paygʻambar (Muhammad)ning oldiga boringlar›, — deydi. Odamlar mening oldimga keladi va men Allohning Arshi ostida sajdaga boraman. Soʻng menga: ‹Ey Muhammad! Boshingni koʻtar; shafoat qil — sening shafoating qabul qilinadi; (nimaiki) soʻra — senga beriladi›, — deb xitob qilinadi», — dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Пайғамбар ﷺ билан бирга бир зиёфатда эдик ва унинг олдига пиширилган (қўйнинг) олдинги оёғи (болдири) қўйилди — у зот уни яхши кўрарди. У зот ундан бир луқма еди ва: «Мен Қиёмат куни барча одамларнинг бошлиғи (сарвари) бўламан. Биласизларми, Аллоҳ барча аввалги ва охирги (одамларни) қандай қилиб бир текис жойда тўплайди — у ерда бир кузатувчи (уларнинг) ҳаммасини кўра олади ва улар жарчини эшита олади ҳамда қуёш уларга яқинлашади. Баъзи одамлар: ‹Сизлар қандай ҳолатга тушганингизни ва қаэрга етганингизни кўрмаяпсизми? Нега сизлар — Роббингиз ҳузурида сизлар учун шафоат қиладиган — бир кишини қидирмайсизлар?› — дейди. Баъзи одамлар: ‹Отангиз Одамга мурожаат қилинглар›, — дейди. Улар унинг олдига бориб: ‹Эй Одам! Сен — бутун инсониятнинг отасисан; Аллоҳ сени Ўз қўллари билан яратди, фаришталарга сенга сажда қилишни буюрди ва сени жаннатда яшатди. Сен Роббинг ҳузурида биз учун шафоат қилмайсанми? Биз қандай (ачинарли) ҳолатда эканимизни ва қаэрга етганимизни кўрмаяпсанми?› — дейди. Шунда Одам: ‹Бугун Роббим шу қадар ғазабландики, У ҳеч қачон бунчалик ғазабланмаган ва келажакда (ҳам) бунчалик ғазабланмайди; (бундан ташқари,) У мени (дарахтдан ейишдан) ман қилди, лекин мен (Унга) итоацизлик қилдим. (Мен ўз ташвишимдаман) — ўзим! Ўзим! Бошқа бировнинг олдига боринглар; Нуҳнинг олдига боринглар›, — дейди. Улар Нуҳнинг олдига бориб: ‹Эй Нуҳ! Сен — ер аҳлига (юборилган) Аллоҳнинг пайғамбарлари орасида биринчисисан ва Аллоҳ сени шукр қилувчи банда (деб) атади. Биз қандай (ачинарли) ҳолатда эканимизни ва қаэрга етганимизни кўрмаяпсанми? Сен Роббинг ҳузурида биз учун шафоат қилмайсанми?› — дейди. Нуҳ: ‹Бугун Роббим шу қадар ғазабландики, У ҳеч қачон бунчалик ғазабланмаган ва келажакда (ҳам) бунчалик ғазабланмайди. Ўзим! Ўзим! Пайғамбар (Муҳаммад)нинг олдига боринглар›, — дейди. Одамлар менинг олдимга келади ва мен Аллоҳнинг Арши остида саждага бораман. Сўнг менга: ‹Эй Муҳаммад! Бошингни кўтар; шафоат қил — сенинг шафоатинг қабул қилинади; (нимаики) сўра — сенга берилади›, — деб хитоб қилинади», — деди.