حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا عَوْفٌ، عَنِ الْحَسَنِ، وَمُحَمَّدٍ، وَخِلاَسٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ مُوسَى كَانَ رَجُلاً حَيِيًّا سِتِّيرًا، لاَ يُرَى مِنْ جِلْدِهِ شَىْءٌ، اسْتِحْيَاءً مِنْهُ، فَآذَاهُ مَنْ آذَاهُ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ، فَقَالُوا مَا يَسْتَتِرُ هَذَا التَّسَتُّرَ إِلاَّ مِنْ عَيْبٍ بِجِلْدِهِ، إِمَّا بَرَصٌ وَإِمَّا أُدْرَةٌ وَإِمَّا آفَةٌ. وَإِنَّ اللَّهَ أَرَادَ أَنْ يُبَرِّئَهُ مِمَّا قَالُوا لِمُوسَى فَخَلاَ يَوْمًا وَحْدَهُ فَوَضَعَ ثِيَابَهُ عَلَى الْحَجَرِ ثُمَّ اغْتَسَلَ، فَلَمَّا فَرَغَ أَقْبَلَ إِلَى ثِيَابِهِ لِيَأْخُذَهَا، وَإِنَّ الْحَجَرَ عَدَا بِثَوْبِهِ، فَأَخَذَ مُوسَى عَصَاهُ وَطَلَبَ الْحَجَرَ، فَجَعَلَ يَقُولُ ثَوْبِي حَجَرُ، ثَوْبِي حَجَرُ، حَتَّى انْتَهَى إِلَى مَلإٍ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ، فَرَأَوْهُ عُرْيَانًا أَحْسَنَ مَا خَلَقَ اللَّهُ، وَأَبْرَأَهُ مِمَّا يَقُولُونَ، وَقَامَ الْحَجَرُ فَأَخَذَ ثَوْبَهُ فَلَبِسَهُ، وَطَفِقَ بِالْحَجَرِ ضَرْبًا بِعَصَاهُ، فَوَاللَّهِ إِنَّ بِالْحَجَرِ لَنَدَبًا مِنْ أَثَرِ ضَرْبِهِ ثَلاَثًا أَوْ أَرْبَعًا أَوْ خَمْسًا، فَذَلِكَ قَوْلُهُ [quran sura="33" aya_start="69" aya_end="69"]{يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَكُونُوا كَالَّذِينَ آذَوْا مُوسَى فَبَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكَانَ عِنْدَ اللَّهِ وَجِيهًا}."
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ: «(Paygʻambar) Muso — uyatchan (hayoli) kishi edi va u — koʻp hayosi sababli — tanasini toʻliq yopib yurardi. Bani Isroildan biri unga ozor berib: ‹U — terisidagi biror nuqson (yaʼni moxov yoki churra) sababli yoki boshqa biror aybi sababli — tanasini shunday (toʻliq) yopadi›, — dedi. Alloh Musoni — ular u haqda aytgan (gap)dan — pok (begunoh) qilishni xohladi; bas, bir kuni Muso yolgʻiz (xilvatda) ekanida, u kiyimlarini yechib, bir toshga qoʻyib, gʻusl qila boshladi. U gʻuslni tugatganda, kiyimlarini olish uchun ular tomon (yurib) keldi, lekin tosh uning kiyimlarini olib qochdi; Muso hassasini olib, toshning orqasidan: ‹Ey tosh! Kiyimimni ber!› — deb yugurdi — to u — uni (oʻshanda) yalangʻoch koʻrgan Bani Isroildan bir guruhga yetguncha; ular uni — Alloh yaratgan (narsalarning) eng goʻzali (deb) topdi va Alloh uni — ular ayblagan (narsa)dan — pok qildi. Tosh oʻsha yerda toʻxtadi va Muso (kiyimini) olib, kiyib, toshni hassasi bilan ura boshladi. Allohga qasamki, toshda hali ham — urishning baʼzi izlari — uch, toʻrt yoki besh iz — bor. Mana shu — Allohning: ‹Ey iymon keltirganlar! Sizlar — Musoga ozor berganlardek — boʻlmanglar; bas, Alloh uni — ular daʼvo qilgan (narsa)dan — pok (begunoh) qildi; va u Alloh nazarida sharafli edi› (Ahzob, 69) degan soʻzida ishora qilgan (narsa)dir», — dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ: «(Пайғамбар) Мусо — уятчан (ҳаёли) киши эди ва у — кўп ҳаёси сабабли — танасини тўлиқ ёпиб юрарди. Бани Исроилдан бири унга озор бериб: ‹У — терисидаги бирор нуқсон (яъни мохов ёки чурра) сабабли ёки бошқа бирор айби сабабли — танасини шундай (тўлиқ) ёпади›, — деди. Аллоҳ Мусони — улар у ҳақда айтган (гап)дан — пок (бегуноҳ) қилишни хоҳлади; бас, бир куни Мусо ёлғиз (хилватда) эканида, у кийимларини ечиб, бир тошга қўйиб, ғусл қила бошлади. У ғуслни тугатганда, кийимларини олиш учун улар томон (юриб) келди, лекин тош унинг кийимларини олиб қочди; Мусо ҳассасини олиб, тошнинг орқасидан: ‹Эй тош! Кийимимни бер!› — деб югурди — то у — уни (ўшанда) яланғоч кўрган Бани Исроилдан бир гуруҳга етгунча; улар уни — Аллоҳ яратган (нарсаларнинг) энг гўзали (деб) топди ва Аллоҳ уни — улар айблаган (нарса)дан — пок қилди. Тош ўша ерда тўхтади ва Мусо (кийимини) олиб, кийиб, тошни ҳассаси билан ура бошлади. Аллоҳга қасамки, тошда ҳали ҳам — уришнинг баъзи излари — уч, тўрт ёки беш из — бор. Мана шу — Аллоҳнинг: ‹Эй иймон келтирганлар! Сизлар — Мусога озор берганлардек — бўлманглар; бас, Аллоҳ уни — улар даъво қилган (нарса)дан — пок (бегуноҳ) қилди; ва у Аллоҳ назарида шарафли эди› (Аҳзоб, 69) деган сўзида ишора қилган (нарса)дир», — деди.