حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ تَلِيدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بَيْنَمَا كَلْبٌ يُطِيفُ بِرَكِيَّةٍ كَادَ يَقْتُلُهُ الْعَطَشُ، إِذْ رَأَتْهُ بَغِيٌّ مِنْ بَغَايَا بَنِي إِسْرَائِيلَ، فَنَزَعَتْ مُوقَهَا فَسَقَتْهُ، فَغُفِرَ لَهَا بِهِ ".
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Bir it bir quduq atrofida aylanib, tashnalikdan oʻlay deb turganda, isroillik bir fohisha ayol uni koʻrdi va oʻz kafshini yechib, (u bilan suv olib) uni sugʻordi. Bas, Alloh — oʻsha yaxshi amali sababli — uni magʻfirat qildi», — dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Бир ит бир қудуқ атрофида айланиб, ташналикдан ўлай деб турганда, исроиллик бир фоҳиша аёл уни кўрди ва ўз кафшини ечиб, (у билан сув олиб) уни суғорди. Бас, Аллоҳ — ўша яхши амали сабабли — уни мағфират қилди», — деди.