Odamlar: «Abu Hurayra (hadisni) koʻp (rivoyat) qildi», deyishar edi. Men esa Rasululloh ﷺga qornim toʻyishi (uchun) yopishib yurardim, hatto xamir non yemas, naqshli kiyim kiymas, menga falonchi va falonchi xizmat qilmas edi. Men ochlikdan qornimni mayda toshlarga bosib (yotar) edim. Men oʻzimda boʻlgan bir oyatni bir kishiga oʻqitishni soʻrardim — toki u meni (uyiga) olib borib, ovqatlantirsin deb. Miskinlar uchun odamlarning eng yaxshisi Jaʼfar ibn Abu Tolib edi. U bizni (uyiga) olib borib, uyida boʻlgan narsani bizga yedirar edi, hatto ichida hech narsa qolmagan yogʻ idishini bizga chiqarardi, biz uni yorib, ichidagini yalardik.Одамлар: «Абу Ҳурайра (ҳадисни) кўп (ривоят) қилди», дейишар эди. Мен эса Расулуллоҳ ﷺга қорним тўйиши (учун) ёпишиб юрардим, ҳатто хамир нон емас, нақшли кийим киймас, менга фалончи ва фалончи хизмат қилмас эди. Мен очликдан қорнимни майда тошларга босиб (ётар) эдим. Мен ўзимда бўлган бир оятни бир кишига ўқитишни сўрардим — токи у мени (уйига) олиб бориб, овқатлантирсин деб. Мискинлар учун одамларнинг энг яхшиси Жаъфар ибн Абу Толиб эди. У бизни (уйига) олиб бориб, уйида бўлган нарсани бизга едирар эди, ҳатто ичида ҳеч нарса қолмаган ёғ идишини бизга чиқарарди, биз уни ёриб, ичидагини ялардик.