(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Men — qornimni toʻ ydirish uchun — Paygʻambar ﷺga (doimo) yopishib yurar edim — (oʻ shanda) men na xamirli (non) yer, na harir (ipak) kiyar, na menga falon (erkak) yoki falon (ayol) xizmat qilar edi; men qornimni mayda toshlarga (ochlikdan) yopishtirar va (Qurʼon) oyat(ini) — u (oyat) yodimda boʻ la turib — bir kishidan (oʻqib berishini) soʻrar edim — toki u meni (uyiga) olib borib, taomlantirsin deb. Odamlarning miskinlarga (kambagʻ allarga) eng yaxshisi — Jaʼfar ibn Abu Tolib edi: u bizni (uyiga) olib borar va uyida boʻ lgan (narsa)ni bizga yedirar edi — hatto u bizga — ichida hech narsa (qolmagan) koʻ za (yogʻ idishi)ni chiqarar, biz uni yorar va ichidagini yalar edik.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди:) Мен — қорнимни тў йдириш учун — Пайғамбар ﷺга (доимо) ёпишиб юрар эдим — (ў шанда) мен на хамирли (нон) ер, на ҳарир (ипак) кияр, на менга фалон (эркак) ёки фалон (аёл) хизмат қилар эди; мен қорнимни майда тошларга (очликдан) ёпиштирар ва (Қуръон) оят(ини) — у (оят) ёдимда бў ла туриб — бир кишидан (ўқиб беришини) сўрар эдим — токи у мени (уйига) олиб бориб, таомлантирсин деб. Одамларнинг мискинларга (камбағ алларга) энг яхшиси — Жаъфар ибн Абу Толиб эди: у бизни (уйига) олиб борар ва уйида бў лган (нарса)ни бизга едирар эди — ҳатто у бизга — ичида ҳеч нарса (қолмаган) кў за (ёғ идиши)ни чиқарар, биз уни ёрар ва ичидагини ялар эдик.