حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ انْهَزَمَ النَّاسُ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو طَلْحَةَ بَيْنَ يَدَىِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُجَوِّبٌ بِهِ عَلَيْهِ بِحَجَفَةٍ لَهُ، وَكَانَ أَبُو طَلْحَةَ رَجُلاً رَامِيًا شَدِيدَ الْقِدِّ، يَكْسِرُ يَوْمَئِذٍ قَوْسَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا، وَكَانَ الرَّجُلُ يَمُرُّ مَعَهُ الْجَعْبَةُ مِنَ النَّبْلِ فَيَقُولُ انْشُرْهَا لأَبِي طَلْحَةَ. فَأَشْرَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَنْظُرُ إِلَى الْقَوْمِ، فَيَقُولُ أَبُو طَلْحَةَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي، لاَ تُشْرِفْ يُصِيبُكَ سَهْمٌ مِنْ سِهَامِ الْقَوْمِ، نَحْرِي دُونَ نَحْرِكَ. وَلَقَدْ رَأَيْتُ عَائِشَةَ بِنْتَ أَبِي بَكْرٍ وَأُمَّ سُلَيْمٍ وَإِنَّهُمَا لَمُشَمِّرَتَانِ، أَرَى خَدَمَ سُوقِهِمَا، تُنْقِزَانِ الْقِرَبَ عَلَى مُتُونِهِمَا، تُفْرِغَانِهِ فِي أَفْوَاهِ الْقَوْمِ، ثُمَّ تَرْجِعَانِ فَتَمْلآنِهَا، ثُمَّ تَجِيآنِ فَتُفْرِغَانِهِ فِي أَفْوَاهِ الْقَوْمِ، وَلَقَدْ وَقَعَ السَّيْفُ مِنْ يَدَىْ أَبِي طَلْحَةَ إِمَّا مَرَّتَيْنِ، وَإِمَّا ثَلاَثًا.
Uhud kuni odamlar Paygʻambar ﷺdan (chekinib) qochishganda, Abu Talha Paygʻambar ﷺning oldilarida (u zotni) oʻzining bir qalqoni bilan toʻsib (himoya qilib) turardi. Abu Talha kuchli kamonkash, mahkam (kamon) tortadigan kishi edi. U oʻsha kuni ikki yo uch kamonni (otaverib) sindirdi. Bir kishi yonida oʻq toʻla saqdon (oʻqdon) bilan oʻtsa, (Paygʻambar ﷺ): «Uni Abu Talha uchun yoz (qoldir)», derdilar. Paygʻambar ﷺ qavmga (qarab) qaramoqchi boʻlib boshlarini koʻtarsalar, Abu Talha: «Ey Allohning paygʻambari, otam-onam sizga fido boʻlsin, (boshingizni) koʻtarmang, qavmning oʻqlaridan biror oʻq sizga tegib qolmasin. Mening koʻkragim sizning koʻkragingizdan oldinda (qalqon) boʻlsin», derdi. Men Abu Bakrning qizi Oisha va Ummu Sulaymni koʻrdim, ikkovi (etaklarini) shimarib olgan edi, oyoqlaridagi bilakuzuklarini (xalxollarini) koʻrardim; ular meshlarni yelkalarida tashir, ularni qavmning ogʻizlariga (suv quyib) boʻshatar, soʻng qaytib (yana) toʻldirar, soʻng kelib qavmning ogʻizlariga boʻshatardilar. Abu Talhaning qoʻlidan qilich ikki yo uch marta tushib ketdi (charchoqdan).Уҳуд куни одамлар Пайғамбар ﷺдан (чекиниб) қочишганда, Абу Талҳа Пайғамбар ﷺнинг олдиларида (у зотни) ўзининг бир қалқони билан тўсиб (ҳимоя қилиб) турарди. Абу Талҳа кучли камонкаш, маҳкам (камон) тортадиган киши эди. У ўша куни икки ё уч камонни (отавериб) синдирди. Бир киши ёнида ўқ тўла сақдон (ўқдон) билан ўца, (Пайғамбар ﷺ): «Уни Абу Талҳа учун ёз (қолдир)», дердилар. Пайғамбар ﷺ қавмга (қараб) қарамоқчи бўлиб бошларини кўтарсалар, Абу Талҳа: «Эй Аллоҳнинг пайғамбари, отам-онам сизга фидо бўлсин, (бошингизни) кўтарманг, қавмнинг ўқларидан бирор ўқ сизга тегиб қолмасин. Менинг кўкрагим сизнинг кўкрагингиздан олдинда (қалқон) бўлсин», дерди. Мен Абу Бакрнинг қизи Оиша ва Умму Сулаймни кўрдим, иккови (этакларини) шимариб олган эди, оёқларидаги билакузукларини (халхолларини) кўрардим; улар мешларни елкаларида ташир, уларни қавмнинг оғизларига (сув қуйиб) бўшатар, сўнг қайтиб (яна) тўлдирар, сўнг келиб қавмнинг оғизларига бўшатардилар. Абу Талҳанинг қўлидан қилич икки ё уч марта тушиб кетди (чарчоқдан).