حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ انْهَزَمَ النَّاسُ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَلَقَدْ رَأَيْتُ عَائِشَةَ بِنْتَ أَبِي بَكْرٍ وَأُمَّ سُلَيْمٍ وَإِنَّهُمَا لَمُشَمِّرَتَانِ أَرَى خَدَمَ سُوقِهِمَا، تَنْقُزَانِ الْقِرَبَ ـ وَقَالَ غَيْرُهُ تَنْقُلاَنِ الْقِرَبَ ـ عَلَى مُتُونِهِمَا، ثُمَّ تُفْرِغَانِهِ فِي أَفْوَاهِ الْقَوْمِ، ثُمَّ تَرْجِعَانِ فَتَمْلآنِهَا، ثُمَّ تَجِيئَانِ فَتُفْرِغَانِهَا فِي أَفْوَاهِ الْقَوْمِ.
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Uhud (jangi) kuni — baʼzi odamlar chekinib, Paygʻambar ﷺ ni tashlab ketganda — men Oisha bint Abu Bakr va Ummu Sulaymni — koʻylaklarini koʻtarib (shimarib), oyoqlaridagi bilakuzuklar koʻrinib turgan holda — meshlari (suv idishlari) bilan shoshilayotganini koʻrdim (boshqa rivoyatda: «meshlarni yelkalarida koʻtarib», — deyilgan). Soʻng ular suvni odamlarning ogʻziga quyar, soʻng meshlarni yana toʻldirishga qaytar va yana kelib, odamlarning ogʻziga suv quyar edi.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Уҳуд (жанги) куни — баъзи одамлар чекиниб, Пайғамбар ﷺ ни ташлаб кетганда — мен Оиша бинт Абу Бакр ва Умму Сулаймни — кўйлакларини кўтариб (шимариб), оёқларидаги билакузуклар кўриниб турган ҳолда — мешлари (сув идишлари) билан шошилаётганини кўрдим (бошқа ривоятда: «мешларни елкаларида кўтариб», — дейилган). Сўнг улар сувни одамларнинг оғзига қуяр, сўнг мешларни яна тўлдиришга қайтар ва яна келиб, одамларнинг оғзига сув қуяр эди.