حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ حُنَيْنٍ آثَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَاسًا، أَعْطَى الأَقْرَعَ مِائَةً مِنَ الإِبِلِ، وَأَعْطَى عُيَيْنَةَ مِثْلَ ذَلِكَ، وَأَعْطَى نَاسًا، فَقَالَ رَجُلٌ مَا أُرِيدَ بِهَذِهِ الْقِسْمَةِ وَجْهُ اللَّهِ. فَقُلْتُ لأُخْبِرَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " رَحِمَ اللَّهُ مُوسَى. قَدْ أُوذِيَ بِأَكْثَرَ مِنْ هَذَا فَصَبَرَ ".
(Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu) aytdi:) Hunayn kuni boʻ lganida, Paygʻambar ﷺ baʼzi odamlarni (taqsimotda) afzal koʻrdilar: Aqraʼga yuzta tuya berdilar, Uyaynaga ham shuncha berdilar va (boshqa) baʼzi odamlarga berdilar. Shunda bir kishi: «Bu taqsimotda Allohning yuzi (rizosi) iroda qilinmadi», dedi. Men: «Albatta Paygʻambar ﷺga (buni) xabar beraman», dedim. U zot: «Alloh Musoga rahm qilsin! U bundan koʻproq (narsa) bilan ozorlandi-yu, sabr qildi», dedilar.(Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) айтди:) Ҳунайн куни бў лганида, Пайғамбар ﷺ баъзи одамларни (тақсимотда) афзал кўрдилар: Ақраъга юзта туя бердилар, Уяйнага ҳам шунча бердилар ва (бошқа) баъзи одамларга бердилар. Шунда бир киши: «Бу тақсимотда Аллоҳнинг юзи (ризоси) ирода қилинмади», деди. Мен: «Албатта Пайғамбар ﷺга (буни) хабар бераман», дедим. У зот: «Аллоҳ Мусога раҳм қилсин! У бундан кўпроқ (нарса) билан озорланди-ю, сабр қилди», дедилар.