(Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi:) Rasululloh ﷺ sohil tomon bir qoʻshin yuborib, ularga Abu Ubayda ibnul-Jarrohni amir qildilar — ular uch yuz (kishi) edi. Biz chiqdik, yoʻ lning bir qismida boʻ lganimizda, ozuqa tugadi. Abu Ubayda qoʻshinning ozuqalarini (toʻplashni) buyurdi, ular toʻplandi — (hammasi) ikki xalta xurmo (boʻ ldi). U bizni har kun ozgina-ozgina (xurmo bilan) oziqlantirib turdi, to u (ham) tugadi; bizga bittadan xurmodan boshqa narsa tegmas boʻ ldi. Men: «Bitta xurmo sizlarga nima foyda beradi?» dedim. U (Jobir): «U tugaganida, uning yoʻqligini (qattiq) sezdik», dedi. Soʻng biz dengizga yetdik; birdan tepalikdek (katta) bir baliq (chiqdi); qavm undan oʻn sakkiz kecha yedi. Soʻng Abu Ubayda uning qovurgʻalaridan ikkitasini (oldirib) tikladi (tik qoʻ ydi); soʻng bir ulov(ni keltirishni) buyurdi, u egarlandi, soʻng u ikkovi (qovurgʻa) ostidan oʻtdi — ularga (tegib) urilmadi (shuncha baland edi).(Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ соҳил томон бир қўшин юбориб, уларга Абу Убайда ибнул-Жарроҳни амир қилдилар — улар уч юз (киши) эди. Биз чиқдик, йў лнинг бир қисмида бў лганимизда, озуқа тугади. Абу Убайда қўшиннинг озуқаларини (тўплашни) буюрди, улар тўпланди — (ҳаммаси) икки халта хурмо (бў лди). У бизни ҳар кун озгина-озгина (хурмо билан) озиқлантириб турди, то у (ҳам) тугади; бизга биттадан хурмодан бошқа нарса тегмас бў лди. Мен: «Битта хурмо сизларга нима фойда беради?» дедим. У (Жобир): «У тугаганида, унинг йўқлигини (қаттиқ) сездик», деди. Сўнг биз денгизга етдик; бирдан тепаликдек (катта) бир балиқ (чиқди); қавм ундан ўн саккиз кеча еди. Сўнг Абу Убайда унинг қовурғаларидан иккитасини (олдириб) тиклади (тик қў йди); сўнг бир улов(ни келтиришни) буюрди, у эгарланди, сўнг у иккови (қовурға) остидан ўтди — уларга (тегиб) урилмади (шунча баланд эди).