حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ السَّلاَمِ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ زَهْدَمٍ، قَالَ لَمَّا قَدِمَ أَبُو مُوسَى أَكْرَمَ هَذَا الْحَىَّ مِنْ جَرْمٍ، وَإِنَّا لَجُلُوسٌ عِنْدَهُ وَهْوَ يَتَغَدَّى دَجَاجًا، وَفِي الْقَوْمِ رَجُلٌ جَالِسٌ، فَدَعَاهُ إِلَى الْغَدَاءِ، فَقَالَ إِنِّي رَأَيْتُهُ يَأْكُلُ شَيْئًا فَقَذِرْتُهُ. فَقَالَ هَلُمَّ، فَإِنِّي رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَأْكُلُهُ. فَقَالَ إِنِّي حَلَفْتُ لاَ آكُلُهُ. فَقَالَ هَلُمَّ أُخْبِرْكَ عَنْ يَمِينِكَ، إِنَّا أَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَفَرٌ مِنَ الأَشْعَرِيِّينَ، فَاسْتَحْمَلْنَاهُ فَأَبَى أَنْ يَحْمِلَنَا فَاسْتَحْمَلْنَاهُ، فَحَلَفَ أَنْ لاَ يَحْمِلَنَا، ثُمَّ لَمْ يَلْبَثِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ أُتِيَ بِنَهْبِ إِبِلٍ، فَأَمَرَ لَنَا بِخَمْسِ ذَوْدٍ، فَلَمَّا قَبَضْنَاهَا قُلْنَا تَغَفَّلْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَمِينَهُ، لاَ نُفْلِحُ بَعْدَهَا أَبَدًا فَأَتَيْتُهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ حَلَفْتَ أَنْ لاَ تَحْمِلَنَا وَقَدْ حَمَلْتَنَا. قَالَ " أَجَلْ، وَلَكِنْ لاَ أَحْلِفُ عَلَى يَمِينٍ فَأَرَى غَيْرَهَا خَيْرًا مِنْهَا إِلاَّ أَتَيْتُ الَّذِي هُوَ خَيْرٌ مِنْهَا ".
(Zahdam aytdi:) Abu Muso kelganida, u Jarm (qabilasi)ning bu (ahliga) ikrom qildi. Biz uning oldida oʻtirgan edik, u tovuq (goʻshti) bilan tushlik qilardi. Qavm ichida bir kishi oʻtirgan edi; (Abu Muso) uni tushlikka chaqirdi. U: «Men uni (tovuqni) bir narsa yeyayotganini koʻrib, undan hazar qilgan (jirkangan) edim», dedi. (Abu Muso:) «Kel (ye); chunki men Paygʻambar ﷺni uni yeyayotganini koʻrgan edim», dedi. U: «Men uni yemaslikka qasam ichganman», dedi. (Abu Muso:) «Kel, men senga qasaming haqida xabar beraman: biz — ashʼariylardan bir guruh — Paygʻambar ﷺning oldiga keldik, undan (bizni) ulovga mindirishni soʻradik; u zot bizni mindirishdan bosh tortdi. Biz (yana) soʻradik, u zot bizni mindirmaslikka qasam ichdilar. Soʻng Paygʻambar ﷺ koʻp oʻtmay, (u zotga) bir poda tuya keltirildi; u zot bizga beshta tuya (berishni) buyurdilar. Biz ularni olganimizda: ‹Biz Paygʻambar ﷺni qasamlarini gʻaflatda qoldirdik (eslatmadik); bundan keyin hech qachon rastgar boʻ lmaymiz› dedik. Men u zotning oldiga kelib: ‹Ey Allohning Rasuli, siz bizni mindirmaslikka qasam ichgan edingiz, mana endi bizni mindirdingiz› dedim. U zot: ‹Ha, lekin men bir qasam ichib, soʻng undan boshqasini undan yaxshiroq deb koʻrsam, albatta oʻsha yaxshiroq (ish)ni qilaman› dedilar», dedi.(Заҳдам айтди:) Абу Мусо келганида, у Жарм (қабиласи)нинг бу (аҳлига) икром қилди. Биз унинг олдида ўтирган эдик, у товуқ (гўшти) билан тушлик қиларди. Қавм ичида бир киши ўтирган эди; (Абу Мусо) уни тушликка чақирди. У: «Мен уни (товуқни) бир нарса еяётганини кўриб, ундан ҳазар қилган (жирканган) эдим», деди. (Абу Мусо:) «Кел (е); чунки мен Пайғамбар ﷺни уни еяётганини кўрган эдим», деди. У: «Мен уни емасликка қасам ичганман», деди. (Абу Мусо:) «Кел, мен сенга қасаминг ҳақида хабар бераман: биз — ашъарийлардан бир гуруҳ — Пайғамбар ﷺнинг олдига келдик, ундан (бизни) уловга миндиришни сўрадик; у зот бизни миндиришдан бош тортди. Биз (яна) сўрадик, у зот бизни миндирмасликка қасам ичдилар. Сўнг Пайғамбар ﷺ кўп ўтмай, (у зотга) бир пода туя келтирилди; у зот бизга бешта туя (беришни) буюрдилар. Биз уларни олганимизда: ‹Биз Пайғамбар ﷺни қасамларини ғафлатда қолдирдик (эслатмадик); бундан кейин ҳеч қачон растгар бў лмаймиз› дедик. Мен у зотнинг олдига келиб: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, сиз бизни миндирмасликка қасам ичган эдингиз, мана энди бизни миндирдингиз› дедим. У зот: ‹Ҳа, лекин мен бир қасам ичиб, сўнг ундан бошқасини ундан яхшироқ деб кўрсам, албатта ўша яхшироқ (иш)ни қиламан› дедилар», деди.