حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ حُرَيْثٍ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ أَتَيْنَا عُمَرَ فِي وَفْدٍ، فَجَعَلَ يَدْعُو رَجُلاً رَجُلاً وَيُسَمِّيهِمْ فَقُلْتُ أَمَا تَعْرِفُنِي يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ بَلَى، أَسْلَمْتَ إِذْ كَفَرُوا، وَأَقْبَلْتَ إِذْ أَدْبَرُوا، وَوَفَيْتَ إِذْ غَدَرُوا، وَعَرَفْتَ إِذْ أَنْكَرُوا. فَقَالَ عَدِيٌّ فَلاَ أُبَالِي إِذًا.
(Adiy ibn Hotim (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz bir vafd (vakil) boʻ lib Umarning oldiga keldik. U (har) bir kishini birma-bir chaqirib, ularni nomma-nom (atar) edi. Men: «Meni tanimaysanmi, ey moʻminlar amiri?» dedim. U: «Ha (tanidim). Sen — ular kofir boʻ lganida islom keltirding, ular yuz oʻgirganida (Paygʻambar ﷺga) yuzlanding, ular vafosizlik qilganida vafo qilding va ular (haqni) inkor qilganida (uni) taniding», dedi. Adiy: «Boʻ lmasa, men (endi hech narsaga) parvo qilmaymain», dedi.(Адий ибн Ҳотим (розияллоҳу анҳу) айтди:) Биз бир вафд (вакил) бў либ Умарнинг олдига келдик. У (ҳар) бир кишини бирма-бир чақириб, уларни номма-ном (атар) эди. Мен: «Мени танимайсанми, эй мўминлар амири?» дедим. У: «Ҳа (танидим). Сен — улар кофир бў лганида ислом келтирдинг, улар юз ўгирганида (Пайғамбар ﷺга) юзландинг, улар вафосизлик қилганида вафо қилдинг ва улар (ҳақни) инкор қилганида (уни) танидинг», деди. Адий: «Бў лмаса, мен (энди ҳеч нарсага) парво қилмаймаин», деди.