حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَطَاءً، يُخْبِرُ قَالَ أَخْبَرَنِي صَفْوَانُ بْنُ يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ غَزَوْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الْعُسْرَةَ قَالَ كَانَ يَعْلَى يَقُولُ تِلْكَ الْغَزْوَةُ أَوْثَقُ أَعْمَالِي عِنْدِي. قَالَ عَطَاءٌ فَقَالَ صَفْوَانُ قَالَ يَعْلَى فَكَانَ لِي أَجِيرٌ فَقَاتَلَ إِنْسَانًا فَعَضَّ أَحَدُهُمَا يَدَ الآخَرِ، قَالَ عَطَاءٌ فَلَقَدْ أَخْبَرَنِي صَفْوَانُ أَيُّهُمَا عَضَّ الآخَرَ فَنَسِيتُهُ، قَالَ فَانْتَزَعَ الْمَعْضُوضُ يَدَهُ مِنْ فِي الْعَاضِّ، فَانْتَزَعَ إِحْدَى ثَنِيَّتَيْهِ، فَأَتَيَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَهْدَرَ ثَنِيَّتَهُ. قَالَ عَطَاءٌ وَحَسِبْتُ أَنَّهُ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَفَيَدَعُ يَدَهُ فِي فِيكَ تَقْضَمُهَا، كَأَنَّهَا فِي فِي فَحْلٍ يَقْضَمُهَا ".
(Safvon ibn Yaʼlo ibn Umayya otasidan rivoyat qildi:) Men Paygʻambar ﷺ bilan Usra (qiyinchilik) gʻazotida (Tabukda) qatnashdim. Yaʼlo: «Oʻsha gʻazot — mening (savobiga) eng ishonadigan amallarimdan edi», derdi. Safvon aytdi: Yaʼlo aytdi: Mening bir yollangan ishchim bor edi; u bir kishi bilan janjallashdi; biri boshqasining qoʻ lini tishladi. Ato aytdi: Safvon menga qaysi biri boshqasini tishlaganini aytgan edi, men uni (esimdan) unutdim. (Yaʼlo) aytdi: Tishlatgan kishi qoʻ lini tishlagan(ning) ogʻzidan tortib oldi-da, uning ikki oldingi tishidan birini sugʻurib (tushirib) yubordi. Ikkovi Paygʻambar ﷺning oldiga keldi; u zot uning tishini behuda (qasos-tovonsiz) qildilar (yaʼni diyat berdirmadilar). Ato aytdi: Gumon qilamanki, u (Yaʼlo): Paygʻambar ﷺ: «U qoʻ lini sening ogʻzingda — uni goʻyo bir ayugʻir (erkak tuya) ogʻzida chaynaganidek — chaynatib (tishlab) qoʻ yib turadimi (yaʼni qoʻ lini tortib olsa, ayb uning oʻzida)?!» dedilar, dedi.(Сафвон ибн Яъло ибн Умайя отасидан ривоят қилди:) Мен Пайғамбар ﷺ билан Усра (қийинчилик) ғазотида (Табукда) қатнашдим. Яъло: «Ўша ғазот — менинг (савобига) энг ишонадиган амалларимдан эди», дерди. Сафвон айтди: Яъло айтди: Менинг бир ёлланган ишчим бор эди; у бир киши билан жанжаллашди; бири бошқасининг қў лини тишлади. Ато айтди: Сафвон менга қайси бири бошқасини тишлаганини айтган эди, мен уни (эсимдан) унутдим. (Яъло) айтди: Тишлатган киши қў лини тишлаган(нинг) оғзидан тортиб олди-да, унинг икки олдинги тишидан бирини суғуриб (тушириб) юборди. Иккови Пайғамбар ﷺнинг олдига келди; у зот унинг тишини беҳуда (қасос-товонсиз) қилдилар (яъни дият бердирмадилар). Ато айтди: Гумон қиламанки, у (Яъло): Пайғамбар ﷺ: «У қў лини сенинг оғзингда — уни гўё бир аюғир (эркак туя) оғзида чайнаганидек — чайнатиб (тишлаб) қў йиб турадими (яъни қў лини тортиб олса, айб унинг ўзида)?!» дедилар, деди.