حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا أَبُو ضَمْرَةَ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ الْيَهُودَ، جَاءُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِرَجُلٍ مِنْهُمْ وَامْرَأَةٍ قَدْ زَنَيَا، فَقَالَ لَهُمْ " كَيْفَ تَفْعَلُونَ بِمَنْ زَنَى مِنْكُمْ ". قَالُوا نُحَمِّمُهُمَا وَنَضْرِبُهُمَا. فَقَالَ " لاَ تَجِدُونَ فِي التَّوْرَاةِ الرَّجْمَ ". فَقَالُوا لاَ نَجِدُ فِيهَا شَيْئًا. فَقَالَ لَهُمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ كَذَبْتُمْ [quran sura="3" aya_start="93" aya_end="93"]{فَأْتُوا بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ} فَوَضَعَ مِدْرَاسُهَا الَّذِي يُدَرِّسُهَا مِنْهُمْ كَفَّهُ عَلَى آيَةِ الرَّجْمِ، فَطَفِقَ يَقْرَأُ مَا دُونَ يَدِهِ وَمَا وَرَاءَهَا، وَلاَ يَقْرَأُ آيَةَ الرَّجْمِ، فَنَزَعَ يَدَهُ عَنْ آيَةِ الرَّجْمِ فَقَالَ مَا هَذِهِ فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِكَ قَالُوا هِيَ آيَةُ الرَّجْمِ. فَأَمَرَ بِهِمَا فَرُجِمَا قَرِيبًا مِنْ حَيْثُ مَوْضِعُ الْجَنَائِزِ عِنْدَ الْمَسْجِدِ، فَرَأَيْتُ صَاحِبَهَا يَجْنَأُ عَلَيْهَا يَقِيهَا الْحِجَارَةَ.
(Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) rivoyat qildi)ki, yahudiylar Paygʻambar ﷺning oldiga — oʻ zlaridan zino qilgan bir erkak va bir ayolni — keltirdilar. U zot ularga: «Sizlardan zino qilgan (kishi)ni qanday qilasiz?» dedilar. Ular: «Biz ikkovini koʻ mir (qoramoy) bilan boʻ ymiz va kaltaklaymiz», dedi. U zot: «Tavrotda rajmni (toshboʻ ron qilishni) topmaysizlarmi?» dedilar. Ular: «Biz unda hech narsa topmaymiz», dedi. Abdulloh ibn Salom ularga: «Yolgʻon aytdinglar; ‹Agar rost soʻzlovchi boʻ lsangiz, Tavrotni keltirib, uni oʻqinglar› (Al-Imron surasi, 93)», dedi. Shunda ularning — uni (Tavrotni) dars beradigan — oʻqituvchisi kaftini rajm oyati ustiga qoʻ ydi va qoʻ li ostida va orqasida (boʻ lgan)ni oʻqib, rajm oyatini oʻqimay (oʻ tib) ketaverdi. (Abdulloh ibn Salom) uning qoʻ lini rajm oyatidan tortib oldi va: «Bu nima?» dedi. Ular buni koʻ rganlarida: «U — rajm oyatidir», dedi. Shunda u zot ularga (rajmni) buyurdilar; ular masjid yonidagi janozalar (qoʻ yiladigan) joyga yaqin (bir yerda) toshboʻ ron qilindi. Men u (erkak)ni — uni (ayolni) toshlardan toʻsib (himoya qilib), uning ustiga egilganini koʻ rdim.(Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилди)ки, яҳудийлар Пайғамбар ﷺнинг олдига — ў зларидан зино қилган бир эркак ва бир аёлни — келтирдилар. У зот уларга: «Сизлардан зино қилган (киши)ни қандай қиласиз?» дедилар. Улар: «Биз икковини кў мир (қорамой) билан бў ймиз ва калтаклаймиз», деди. У зот: «Тавротда ражмни (тошбў рон қилишни) топмайсизларми?» дедилар. Улар: «Биз унда ҳеч нарса топмаймиз», деди. Абдуллоҳ ибн Салом уларга: «Ёлғон айтдинглар; ‹Агар рост сўзловчи бў лсангиз, Тавротни келтириб, уни ўқинглар› (Ал-Имрон сураси, 93)», деди. Шунда уларнинг — уни (Тавротни) дарс берадиган — ўқитувчиси кафтини ражм ояти устига қў йди ва қў ли остида ва орқасида (бў лган)ни ўқиб, ражм оятини ўқимай (ў тиб) кетаверди. (Абдуллоҳ ибн Салом) унинг қў лини ражм оятидан тортиб олди ва: «Бу нима?» деди. Улар буни кў рганларида: «У — ражм оятидир», деди. Шунда у зот уларга (ражмни) буюрдилар; улар масжид ёнидаги жанозалар (қў йиладиган) жойга яқин (бир ерда) тошбў рон қилинди. Мен у (эркак)ни — уни (аёлни) тошлардан тўсиб (ҳимоя қилиб), унинг устига эгилганини кў рдим.