(Ibn Abu Mulayka aytdi:) Ibn Abbos — Oishaning vafotidan oldin, u (kasallikdan) majolsiz (holda) — uning oldiga (kirishga) ruxsat soʻradi. U (Oisha): «Men u meni (haddan) madh (maqtov) qilishidan qoʻ rqaman», dedi. Unga: «(U) — Rasululloh ﷺning amakivachchasi va musulmonlarning koʻ zga koʻ ringan (zotlari)dan», deyildi. U: «Unga ruxsat beringlar», dedi. U (Ibn Abbos): «Oʻ zingni qanday (his) topyapsan?» dedi. U: «Agar (Allohdan) qoʻ rqsam (taqvoli boʻ lsam), yaxshi(man)», dedi. U: «Unda sen yaxshisan — Alloh xohlasa: Rasululloh ﷺning zavjasi; u zot sendan boshqa hech bir bokiraga uylanmaganlar va sening uzring (pokliging) osmondan nozil boʻ ldi», dedi. Soʻng undan keyin Ibn Zubayr kirdi. U (Oisha): «Ibn Abbos kirib, meni madh qildi; men (oʻ shanda) unutilgan, esdan chiqarilgan bir narsa (yoʻq) boʻ lishni istar edim», dedi.(Ибн Абу Мулайка айтди:) Ибн Аббос — Оишанинг вафотидан олдин, у (касалликдан) мажолсиз (ҳолда) — унинг олдига (киришга) рухсат сўради. У (Оиша): «Мен у мени (ҳаддан) мадҳ (мақтов) қилишидан қў рқаман», деди. Унга: «(У) — Расулуллоҳ ﷺнинг амакиваччаси ва мусулмонларнинг кў зга кў ринган (зотлари)дан», дейилди. У: «Унга рухсат беринглар», деди. У (Ибн Аббос): «Ў зингни қандай (ҳис) топяпсан?» деди. У: «Агар (Аллоҳдан) қў рқсам (тақволи бў лсам), яхши(ман)», деди. У: «Унда сен яхшисан — Аллоҳ хоҳласа: Расулуллоҳ ﷺнинг завжаси; у зот сендан бошқа ҳеч бир бокирага уйланмаганлар ва сенинг узринг (поклигинг) осмондан нозил бў лди», деди. Сўнг ундан кейин Ибн Зубайр кирди. У (Оиша): «Ибн Аббос кириб, мени мадҳ қилди; мен (ў шанда) унутилган, эсдан чиқарилган бир нарса (йўқ) бў лишни истар эдим», деди.