حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتِ اسْتَأْذَنَ عَلَىَّ أَفْلَحُ أَخُو أَبِي الْقُعَيْسِ بَعْدَ مَا أُنْزِلَ الْحِجَابُ، فَقُلْتُ لاَ آذَنُ لَهُ حَتَّى أَسْتَأْذِنَ فِيهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَإِنَّ أَخَاهُ أَبَا الْقُعَيْسِ لَيْسَ هُوَ أَرْضَعَنِي، وَلَكِنْ أَرْضَعَتْنِي امْرَأَةُ أَبِي الْقُعَيْسِ، فَدَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ أَفْلَحَ أَخَا أَبِي الْقُعَيْسِ اسْتَأْذَنَ، فَأَبَيْتُ أَنْ آذَنَ حَتَّى أَسْتَأْذِنَكَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " وَمَا مَنَعَكِ أَنْ تَأْذَنِي عَمُّكِ ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الرَّجُلَ لَيْسَ هُوَ أَرْضَعَنِي، وَلَكِنْ أَرْضَعَتْنِي امْرَأَةُ أَبِي الْقُعَيْسِ. فَقَالَ " ائْذَنِي لَهُ فَإِنَّهُ عَمُّكِ، تَرِبَتْ يَمِينُكِ ". قَالَ عُرْوَةُ فَلِذَلِكَ كَانَتْ عَائِشَةُ تَقُولُ حَرِّمُوا مِنَ الرَّضَاعَةِ مَا تُحَرِّمُونَ مِنَ النَّسَبِ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Aflah — Abul-Quʼaysning ukasi — hijob nozil boʻ lganidan keyin mening oldigʻa (kirishga) ruxsat soʻradi. Men: «Men bu haqda Paygʻambar ﷺdan izn soʻramagunimcha, unga ruxsat bermayman; chunki uning ukasi Abul-Quʼays meni emizmagan, balki meni Abul-Quʼaysning xotini emizgan», dedim. Paygʻambar ﷺ mening oldimga kirdilar; men u zotga: «Ey Allohning Rasuli, Aflah — Abul-Quʼaysning ukasi — (kirishga) ruxsat soʻradi; men sizdan izn soʻramagunimcha, ruxsat berishdan bosh tortdim», dedim. Paygʻambar ﷺ: «Amakingga ruxsat berishdan seni nima toʻ sdi?» dedilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, u kishi meni emizmagan, balki meni Abul-Quʼaysning xotini emizgan», dedim. U zot: «Unga ruxsat ber; chunki u — sening amakingdir; qoʻ ling tuproqli boʻ lsin (xayrli boʻ l)», dedilar. Urva aytdi: Mana shu sababli Oisha: «Nasabdan harom qiladiganlaringizni — emizishdan (ham) harom qilinglar», der edi.(Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди:) Афлаҳ — Абул-Қуъайснинг укаси — ҳижоб нозил бў лганидан кейин менинг олдиға (киришга) рухсат сўради. Мен: «Мен бу ҳақда Пайғамбар ﷺдан изн сўрамагунимча, унга рухсат бермайман; чунки унинг укаси Абул-Қуъайс мени эмизмаган, балки мени Абул-Қуъайснинг хотини эмизган», дедим. Пайғамбар ﷺ менинг олдимга кирдилар; мен у зотга: «Эй Аллоҳнинг Расули, Афлаҳ — Абул-Қуъайснинг укаси — (киришга) рухсат сўради; мен сиздан изн сўрамагунимча, рухсат беришдан бош тортдим», дедим. Пайғамбар ﷺ: «Амакингга рухсат беришдан сени нима тў сди?» дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, у киши мени эмизмаган, балки мени Абул-Қуъайснинг хотини эмизган», дедим. У зот: «Унга рухсат бер; чунки у — сенинг амакингдир; қў линг тупроқли бў лсин (хайрли бў л)», дедилар. Урва айтди: Мана шу сабабли Оиша: «Насабдан ҳаром қиладиганларингизни — эмизишдан (ҳам) ҳаром қилинглар», дер эди.