حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، حَدَّثَنَا عَطَاءٌ،. وَقَالَ مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي صَفْوَانُ بْنُ يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَ، أَنَّ يَعْلَى، كَانَ يَقُولُ لَيْتَنِي أَرَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ يُنْزَلُ عَلَيْهِ الْوَحْىُ، فَلَمَّا كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِالْجِعْرَانَةِ وَعَلَيْهِ ثَوْبٌ قَدْ أَظَلَّ عَلَيْهِ وَمَعَهُ نَاسٌ مِنْ أَصْحَابِهِ إِذْ جَاءَهُ رَجُلٌ مُتَضَمِّخٌ بِطِيبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ تَرَى فِي رَجُلٍ أَحْرَمَ فِي جُبَّةٍ بَعْدَ مَا تَضَمَّخَ بِطِيبٍ فَنَظَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَاعَةً فَجَاءَهُ الْوَحْىُ فَأَشَارَ عُمَرُ إِلَى يَعْلَى أَنْ تَعَالَ، فَجَاءَ يَعْلَى فَأَدْخَلَ رَأْسَهُ فَإِذَا هُوَ مُحْمَرُّ الْوَجْهِ يَغِطُّ كَذَلِكَ سَاعَةً ثُمَّ سُرِّيَ عَنْهُ فَقَالَ " أَيْنَ الَّذِي يَسْأَلُنِي عَنِ الْعُمْرَةِ آنِفًا ". فَالْتُمِسَ الرَّجُلُ فَجِيءَ بِهِ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَمَّا الطِّيبُ الَّذِي بِكَ فَاغْسِلْهُ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، وَأَمَّا الْجُبَّةُ فَانْزِعْهَا ثُمَّ اصْنَعْ فِي عُمْرَتِكَ كَمَا تَصْنَعُ فِي حَجِّكَ ".
(Safvon ibn Yaʼlo ibn Umayya rivoyat qildi)ki, Yaʼlo (roziyallohu anhu): «Qaniydi men Rasululloh ﷺni — u zotga vahy nozil boʻ layotgan paytda — koʻ rsam», deb aytar edi. Paygʻambar ﷺ Jiʼronada — u zotning ustida (soyaboncha qilib) tutilgan bir kiyim, u zot bilan birga ashobidan baʼzi kishilar (bor) — paytlarida, birdan u zotning oldigʻa xushboʻ y (atir)ga belangan bir kishi kelib: «Ey Allohning Rasuli, atir surkandan keyin — jubbada ihrom (umra niyati) qilgan kishi haqida nima deysiz?» dedi. Paygʻambar ﷺ bir muddat (jim) qarab turdilar; shunda u zotga vahy keldi. Umar Yaʼloga «kel» deb ishora qildi; Yaʼlo kelib, boshini (kiyim ostiga) kiritdi — birdan u zot — yuzlari qizargan, xurrak otgan holda — shunday bir muddat (turdilar), soʻng u zotdan (vahy holati) ketdi (tarqaldi). U zot: «Hozirgina mendan umra haqida soʻragan (kishi) qani?» dedilar. U kishi qidirilib, Paygʻambar ﷺning oldigʻa keltirildi. U zot: «Sendagi atirga kelsak — uni uch marta yuvib (tashla); jubbaga kelsak — uni yechib (tashla); soʻng umrangda — hajingda qiladiganingdek — qil», dedilar.(Сафвон ибн Яъло ибн Умайя ривоят қилди)ки, Яъло (розияллоҳу анҳу): «Қанийди мен Расулуллоҳ ﷺни — у зотга ваҳй нозил бў лаётган пайтда — кў рсам», деб айтар эди. Пайғамбар ﷺ Жиъронада — у зотнинг устида (соябонча қилиб) тутилган бир кийим, у зот билан бирга ашобидан баъзи кишилар (бор) — пайтларида, бирдан у зотнинг олдиға хушбў й (атир)га беланган бир киши келиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, атир суркандан кейин — жуббада иҳром (умра нияти) қилган киши ҳақида нима дейсиз?» деди. Пайғамбар ﷺ бир муддат (жим) қараб турдилар; шунда у зотга ваҳй келди. Умар Яълога «кел» деб ишора қилди; Яъло келиб, бошини (кийим остига) киритди — бирдан у зот — юзлари қизарган, хуррак отган ҳолда — шундай бир муддат (турдилар), сўнг у зотдан (ваҳй ҳолати) кетди (тарқалди). У зот: «Ҳозиргина мендан умра ҳақида сўраган (киши) қани?» дедилар. У киши қидирилиб, Пайғамбар ﷺнинг олдиға келтирилди. У зот: «Сендаги атирга келсак — уни уч марта ювиб (ташла); жуббага келсак — уни ечиб (ташла); сўнг умрангда — ҳажингда қиладиганингдек — қил», дедилар.