(Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi:) Rasululloh ﷺ zamonida quyosh tutildi. Rasululloh ﷺ — odamlar (ham) u zot bilan (birga) — namoz oʻqidilar: u zot uzoq (vaqt) — Baqara surasi(ni oʻqigan) miqdoricha — qiyomda turdilar, soʻng uzoq rukuʼ qildilar, soʻng (boshlarini) koʻ tarib, uzoq qiyomda turdilar — bu birinchi qiyomdan kamroq edi; soʻng uzoq rukuʼ qildilar — bu birinchi rukuʼdan kamroq edi; soʻng sajda qildilar. Soʻng (yana) turib, uzoq qiyomda turdilar — bu birinchi qiyomdan kamroq edi; soʻng uzoq rukuʼ qildilar — bu birinchi rukuʼdan kamroq edi; soʻng (boshlarini) koʻ tarib, uzoq qiyomda turdilar — bu birinchi qiyomdan kamroq edi; soʻng uzoq rukuʼ qildilar — bu birinchi rukuʼdan kamroq edi; soʻng (boshlarini) koʻ tardilar, soʻng sajda qildilar; soʻng (namozdan) chiqdilar — quyosh esa ochilgan (yorishgan) edi. Soʻng u zot: «Albatta quyosh va oy — Allohning oyatlaridan (qudrat belgilaridan) ikki oyatdir; ular biror kishining oʻ limi yoki hayoti (tugʻ ilishi) uchun tutilmaydi. Bas, buni koʻ rsangiz, Allohni zikr qilinglar», dedilar. Ular: «Ey Allohning Rasuli, biz seni — shu (namoz) oʻ rningda bir narsani olmoqchi boʻ lganingni, soʻng orqaga tisarilganingni — koʻ rdik», dedi. U zot: «Men jannatni koʻ rdim — yoki menga jannat koʻ rsatildi — va undan bir shingil (uzum)ni olmoqchi boʻ ldim; agar uni olgan boʻ lganimda edi, dunyo turguncha undan yeb turgan boʻ lar edingiz. Va men doʻ zaxni koʻ rdim — bugungidek dahshatli manzarani hech qachon koʻ rmagan edim; va uning ahlining koʻ pchiligi ayollar ekanini koʻ rdim», dedilar. Ular: «Nega, ey Allohning Rasuli?» dedi. U zot: «Ularning kufri (noshukrligi) sababli», dedilar. «Ular Allohga kufr keltiradimi?» deyildi. U zot: «Ular erga (eriga) noshukrlik (nonkoʻ rlik) qiladi va yaxshilikka noshukrlik qiladi. Agar sen ulardan biriga butun umr (davomida) yaxshilik qilsang-u, soʻng u sendan (yoqtirmaydigan) biror narsani koʻ rsa: ‹Men sendan hech qachon yaxshilik koʻ rmadim› deydi», dedilar.(Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ замонида қуёш тутилди. Расулуллоҳ ﷺ — одамлар (ҳам) у зот билан (бирга) — намоз ўқидилар: у зот узоқ (вақт) — Бақара сураси(ни ўқиган) миқдорича — қиёмда турдилар, сўнг узоқ рукуъ қилдилар, сўнг (бошларини) кў тариб, узоқ қиёмда турдилар — бу биринчи қиёмдан камроқ эди; сўнг узоқ рукуъ қилдилар — бу биринчи рукуъдан камроқ эди; сўнг сажда қилдилар. Сўнг (яна) туриб, узоқ қиёмда турдилар — бу биринчи қиёмдан камроқ эди; сўнг узоқ рукуъ қилдилар — бу биринчи рукуъдан камроқ эди; сўнг (бошларини) кў тариб, узоқ қиёмда турдилар — бу биринчи қиёмдан камроқ эди; сўнг узоқ рукуъ қилдилар — бу биринчи рукуъдан камроқ эди; сўнг (бошларини) кў тардилар, сўнг сажда қилдилар; сўнг (намоздан) чиқдилар — қуёш эса очилган (ёришган) эди. Сўнг у зот: «Албатта қуёш ва ой — Аллоҳнинг оятларидан (қудрат белгиларидан) икки оятдир; улар бирор кишининг ў лими ёки ҳаёти (туғ илиши) учун тутилмайди. Бас, буни кў рсангиз, Аллоҳни зикр қилинглар», дедилар. Улар: «Эй Аллоҳнинг Расули, биз сени — шу (намоз) ў рнингда бир нарсани олмоқчи бў лганингни, сўнг орқага тисарилганингни — кў рдик», деди. У зот: «Мен жаннатни кў рдим — ёки менга жаннат кў рсатилди — ва ундан бир шингил (узум)ни олмоқчи бў лдим; агар уни олган бў лганимда эди, дунё тургунча ундан еб турган бў лар эдингиз. Ва мен дў захни кў рдим — бугунгидек даҳшатли манзарани ҳеч қачон кў рмаган эдим; ва унинг аҳлининг кў пчилиги аёллар эканини кў рдим», дедилар. Улар: «Нега, эй Аллоҳнинг Расули?» деди. У зот: «Уларнинг куфри (ношукрлиги) сабабли», дедилар. «Улар Аллоҳга куфр келтирадими?» дейилди. У зот: «Улар эрга (эрига) ношукрлик (нонкў рлик) қилади ва яхшиликка ношукрлик қилади. Агар сен улардан бирига бутун умр (давомида) яхшилик қилсанг-у, сўнг у сендан (ёқтирмайдиган) бирор нарсани кў рса: ‹Мен сендан ҳеч қачон яхшилик кў рмадим› дейди», дедилар.