حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا خَرَجَ أَقْرَعَ بَيْنَ نِسَائِهِ، فَطَارَتِ الْقُرْعَةُ لِعَائِشَةَ وَحَفْصَةَ، وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا كَانَ بِاللَّيْلِ سَارَ مَعَ عَائِشَةَ يَتَحَدَّثُ، فَقَالَتْ حَفْصَةُ أَلاَ تَرْكَبِينَ اللَّيْلَةَ بَعِيرِي وَأَرْكَبُ بَعِيرَكِ تَنْظُرِينَ وَأَنْظُرُ، فَقَالَتْ بَلَى فَرَكِبَتْ فَجَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى جَمَلِ عَائِشَةَ وَعَلَيْهِ حَفْصَةُ فَسَلَّمَ عَلَيْهَا ثُمَّ سَارَ حَتَّى نَزَلُوا وَافْتَقَدَتْهُ عَائِشَةُ، فَلَمَّا نَزَلُوا جَعَلَتْ رِجْلَيْهَا بَيْنَ الإِذْخِرِ وَتَقُولُ يَا رَبِّ سَلِّطْ عَلَىَّ عَقْرَبًا أَوْ حَيَّةً تَلْدَغُنِي، وَلاَ أَسْتَطِيعُ أَنْ أَقُولَ لَهُ شَيْئًا.
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, Paygʻambar ﷺ (safarga) chiqmoqchi boʻ lganlarida, zavjalari orasida qurʼa (chek) tashlar edilar; (bir safar) qurʼa Oisha va Hafsaga chiqdi. Paygʻambar ﷺ kechasi boʻ lganida, Oisha bilan (birga) yurib, (u bilan) suhbatlashar edilar. Hafsa (Oishaga): «Bugun kecha sen mening tuyamga, men sening tuyangga minsam — sen (atrofni) tomosha qilsang, men (ham) tomosha qilsam (boʻ lmaydimi)?» dedi. (Oisha:) «Mayli», dedi va (Hafsaning tuyasiga) mindi. Paygʻambar ﷺ Oishaning tuyasiga keldilar — uning ustida Hafsa bor edi. U zot unga (Hafsaga) salom berdilar, soʻng (u bilan) yurib ketdilar — to ular (manzilga) tushdi. Oisha esa u zotni (yonida topmay) sogʻ indi (yoʻqladi). Ular tushgach, u (Oisha) oyoqlarini izxir (xushboʻ y oʻ t) orasiga solib: «Ey Robbim, menga bir chayon yoki ilon hukmron qil — meni chaqsin; men unga (Paygʻambar ﷺga) hech narsa (eʼtiroz) aytolmayman-ku» der edi.(Оиша (розияллоҳу анҳо) ривоят қилди)ки, Пайғамбар ﷺ (сафарга) чиқмоқчи бў лганларида, завжалари орасида қуръа (чек) ташлар эдилар; (бир сафар) қуръа Оиша ва Ҳафсага чиқди. Пайғамбар ﷺ кечаси бў лганида, Оиша билан (бирга) юриб, (у билан) суҳбатлашар эдилар. Ҳафса (Оишага): «Бугун кеча сен менинг туямга, мен сенинг туянгга минсам — сен (атрофни) томоша қилсанг, мен (ҳам) томоша қилсам (бў лмайдими)?» деди. (Оиша:) «Майли», деди ва (Ҳафсанинг туясига) минди. Пайғамбар ﷺ Оишанинг туясига келдилар — унинг устида Ҳафса бор эди. У зот унга (Ҳафсага) салом бердилар, сўнг (у билан) юриб кетдилар — то улар (манзилга) тушди. Оиша эса у зотни (ёнида топмай) соғ инди (йўқлади). Улар тушгач, у (Оиша) оёқларини изхир (хушбў й ў т) орасига солиб: «Эй Роббим, менга бир чаён ёки илон ҳукмрон қил — мени чақсин; мен унга (Пайғамбар ﷺга) ҳеч нарса (эътироз) айтолмайман-ку» дер эди.