حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا سُئِلَ عَنْ نِكَاحِ النَّصْرَانِيَّةِ، وَالْيَهُودِيَّةِ، قَالَ إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَ الْمُشْرِكَاتِ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ، وَلاَ أَعْلَمُ مِنَ الإِشْرَاكِ شَيْئًا أَكْبَرَ مِنْ أَنْ تَقُولَ الْمَرْأَةُ رَبُّهَا عِيسَى، وَهْوَ عَبْدٌ مِنْ عِبَادِ اللَّهِ.
(Nofiʼ rivoyat qildi)ki, Ibn Umar (roziyallohu anhumo) — nasroniy va yahudiy (ayol)ga uylanish haqida soʻralganida, (shunday) der edi: «Albatta Alloh mushrika ayollarni moʻminlarga harom qildi; va men shirkdan — ayolning ‹Robbim — Iso› deyishidan kattaroq biror (shirk) bilmayman; holbuki u (Iso) — Allohning bandalaridan bir banda(dir).»(Нофиъ ривоят қилди)ки, Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) — насроний ва яҳудий (аёл)га уйланиш ҳақида сўралганида, (шундай) дер эди: «Албатта Аллоҳ мушрика аёлларни мўминларга ҳаром қилди; ва мен ширкдан — аёлнинг ‹Роббим — Исо› дейишидан каттароқ бирор (ширк) билмайман; ҳолбуки у (Исо) — Аллоҳнинг бандаларидан бир банда(дир).»