حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي أُوَيْسٍ، عَنْ أَخِيهِ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ حُمَيْدٍ الطَّوِيلِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ آلَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ نِسَائِهِ، وَكَانَتِ انْفَكَّتْ رِجْلُهُ فَأَقَامَ فِي مَشْرُبَةٍ لَهُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ، ثُمَّ نَزَلَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ آلَيْتَ شَهْرًا. فَقَالَ " الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ ".
(Humayd at-Taviyl, Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)ni (shunday) deganini eshitdi:) Rasululloh ﷺ oʻ z zavjalaridan (uzoqlashishga) iylo (qasam) qildilar — u zotning oyoqlari (yiqilishdan) chiqib ketgan edi — va oʻ z (yuqori) xonasida yigirma toʻ qqiz (kun) turdilar, soʻng (xonadan) tushdilar. Ular: «Ey Allohning Rasuli, sen bir oy(ga) iylo qilgan eding-ku» dedi. U zot: «Oy — (baʼzan) yigirma toʻ qqiz (kun)dir» dedilar.(Ҳумайд ат-Тавийл, Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)ни (шундай) деганини эшитди:) Расулуллоҳ ﷺ ў з завжаларидан (узоқлашишга) ийло (қасам) қилдилар — у зотнинг оёқлари (йиқилишдан) чиқиб кетган эди — ва ў з (юқори) хонасида йигирма тў ққиз (кун) турдилар, сўнг (хонадан) тушдилар. Улар: «Эй Аллоҳнинг Расули, сен бир ой(га) ийло қилган эдинг-ку» деди. У зот: «Ой — (баъзан) йигирма тў ққиз (кун)дир» дедилар.