حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ هِشَامِ بْنِ حَسَّانَ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ هِلاَلَ بْنَ أُمَيَّةَ، قَذَفَ امْرَأَتَهُ، فَجَاءَ فَشَهِدَ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ، فَهَلْ مِنْكُمَا تَائِبٌ ". ثُمَّ قَامَتْ فَشَهِدَتْ.
(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) rivoyat qildi)ki, Hilol ibn Umayya oʻ z xotinini (zinoda) qazf (tuhmat) qildi; u kelib, guvohlik berdi — Paygʻambar ﷺ esa: «Albatta Alloh biladiki, ikkovingizdan biringiz yolgʻonchi; bas, ikkovingizdan (biror) tavba qiluvchi bormi?» der edilar. Soʻng u (ayol) turib, guvohlik berdi.(Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилди)ки, Ҳилол ибн Умайя ў з хотинини (зинода) қазф (туҳмат) қилди; у келиб, гувоҳлик берди — Пайғамбар ﷺ эса: «Албатта Аллоҳ биладики, икковингиздан бирингиз ёлғончи; бас, икковингиздан (бирор) тавба қилувчи борми?» дер эдилар. Сўнг у (аёл) туриб, гувоҳлик берди.