(al-Baroʼ ibn Ozib (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ bizni yetti (ish)ga buyurdilar va yetti (ish)dan qaytardilar. Bizni: kasalni yoʻqlash, janozaga ergashish, aksirgan (kishi)ga (alhamdulillah desa) ‹yarhamukalloh› deyish, chaqirgan (kishi)ga ijobat qilish (kelish), salomni yoyish, mazlumga yordam berish va qasam ichgan (kishi)ning qasamini rost chiqarishga — buyurdilar; va bizni: oltin uzuklardan, kumushda — yoki: kumush idishda — ichishdan, miyosir (ipak egar-yostiqcha)dan, qassiy (ipakli mato)dan, harir (ipak), debo (zarbof) va istabraq (qalin ipak) kiyishdan — qaytardilar.(ал-Барў ибн Озиб (розияллоҳу анҳу) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ бизни етти (иш)га буюрдилар ва етти (иш)дан қайтардилар. Бизни: касални йўқлаш, жанозага эргашиш, аксирган (киши)га (алҳамдулиллаҳ деса) ‹ярҳамукаллоҳ› дейиш, чақирган (киши)га ижобат қилиш (келиш), саломни ёйиш, мазлумга ёрдам бериш ва қасам ичган (киши)нинг қасамини рост чиқаришга — буюрдилар; ва бизни: олтин узуклардан, кумушда — ёки: кумуш идишда — ичишдан, миёсир (ипак эгар-ёстиқча)дан, қассий (ипакли мато)дан, ҳарир (ипак), дебо (зарбоф) ва истабрақ (қалин ипак) кийишдан — қайтардилар.