حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حُصَيْنُ بْنُ نُمَيْرٍ، عَنْ حُصَيْنِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ خَرَجَ عَلَيْنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا فَقَالَ " عُرِضَتْ عَلَىَّ الأُمَمُ فَجَعَلَ يَمُرُّ النَّبِيُّ مَعَهُ الرَّجُلُ وَالنَّبِيُّ مَعَهُ الرَّجُلاَنِ، وَالنَّبِيُّ مَعَهُ الرَّهْطُ، وَالنَّبِيُّ لَيْسَ مَعَهُ أَحَدٌ، وَرَأَيْتُ سَوَادًا كَثِيرًا سَدَّ الأُفُقَ فَرَجَوْتُ أَنْ يَكُونَ أُمَّتِي، فَقِيلَ هَذَا مُوسَى وَقَوْمُهُ. ثُمَّ قِيلَ لِي انْظُرْ. فَرَأَيْتُ سَوَادًا كَثِيرًا سَدَّ الأُفُقَ فَقِيلَ لِي انْظُرْ هَكَذَا وَهَكَذَا. فَرَأَيْتُ سَوَادًا كَثِيرًا سَدَّ الأُفُقَ فَقِيلَ هَؤُلاَءِ أُمَّتُكَ، وَمَعَ هَؤُلاَءِ سَبْعُونَ أَلْفًا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَابٍ ". فَتَفَرَّقَ النَّاسُ وَلَمْ يُبَيَّنْ لَهُمْ، فَتَذَاكَرَ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا أَمَّا نَحْنُ فَوُلِدْنَا فِي الشِّرْكِ، وَلَكِنَّا آمَنَّا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ، وَلَكِنْ هَؤُلاَءِ هُمْ أَبْنَاؤُنَا، فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " هُمُ الَّذِينَ لاَ يَتَطَيَّرُونَ، وَلاَ يَسْتَرْقُونَ، وَلاَ يَكْتَوُونَ، وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ". فَقَامَ عُكَّاشَةُ بْنُ مِحْصَنٍ فَقَالَ أَمِنْهُمْ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " نَعَمْ ". فَقَامَ آخَرُ فَقَالَ أَمِنْهُمْ أَنَا فَقَالَ " سَبَقَكَ بِهَا عُكَّاشَةُ ".
(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi:) Bir kun Paygʻambar ﷺ bizning oldimizga chiqib: «Menga (ilgarigi) ummatlar koʻ rsatildi: (baʼzi) paygʻ ambar — yonida bir kishi bilan, (baʼzi) paygʻ ambar — yonida ikki kishi bilan, (baʼzi) paygʻ ambar — yonida bir necha (kishi) bilan, (baʼzi) paygʻ ambar — yonida hech kim boʻ lmas (holda) oʻ tar edi. Soʻng men — ufq (osmon chekkasi)ni toʻ sib (toʻ ldirib) turgan — koʻ p qoramtir (omma)ni koʻ rdim; men uni oʻ z ummatim boʻ lsa, deb umid qildim; (lekin) menga: ‹Bu — Muso va uning qavmi› deyildi. Soʻng menga: ‹Qara› deyildi; men — ufqni toʻ sib turgan — koʻ p qoramtir (omma)ni koʻ rdim. Soʻng menga: ‹Mana bu yoqqa va mana bu yoqqa qara› deyildi; men — ufqni toʻ sib turgan — koʻ p qoramtir (omma)ni koʻ rdim. ‹Bular — sening ummating; bular bilan (birga) — hisobsiz jannatga kiradigan yetmish ming (kishi) bordir› deyildi» dedilar. Soʻng odamlar (tarqalib ketdi) — ularga (kimlar ekanini) bayon qilinmadi. Paygʻambar ﷺning ashobi (oʻ zaro bu haqda) gaplashdi va: «Ammo biz — shirkda tugʻ ildik; lekin biz Allohga va Uning Rasuliga iymon keltirdik; (oʻ sha yetmish ming) — mana shu bizning farzandlarimizmi?» dedi. Bu Paygʻambar ﷺga yetdi; u zot: «Ular — (qushlardan yomon) fol olmaydigan, ruqya (afsun) soʻ ramaydigan, dogʻ lanib (kayy qilinib) davolanmaydigan va oʻ z Robbiga tavakkul qiladigan (kishi)lardir» dedilar. Shunda Ukkosha ibn Mihsan turib: «Men ulardanmanmi, ey Allohning Rasuli?» dedi. U zot: «Ha» dedilar. Soʻng boshqa biri turib: «Men ulardanmanmi?» dedi. U zot: «Seni Ukkosha (bu ishda) ortda qoldirdi (oʻ zib ketdi)» dedilar.(Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Бир кун Пайғамбар ﷺ бизнинг олдимизга чиқиб: «Менга (илгариги) умматлар кў рсатилди: (баъзи) пайғ амбар — ёнида бир киши билан, (баъзи) пайғ амбар — ёнида икки киши билан, (баъзи) пайғ амбар — ёнида бир неча (киши) билан, (баъзи) пайғ амбар — ёнида ҳеч ким бў лмас (ҳолда) ў тар эди. Сўнг мен — уфқ (осмон чеккаси)ни тў сиб (тў лдириб) турган — кў п қорамтир (омма)ни кў рдим; мен уни ў з умматим бў лса, деб умид қилдим; (лекин) менга: ‹Бу — Мусо ва унинг қавми› дейилди. Сўнг менга: ‹Қара› дейилди; мен — уфқни тў сиб турган — кў п қорамтир (омма)ни кў рдим. Сўнг менга: ‹Мана бу ёққа ва мана бу ёққа қара› дейилди; мен — уфқни тў сиб турган — кў п қорамтир (омма)ни кў рдим. ‹Булар — сенинг умматинг; булар билан (бирга) — ҳисобсиз жаннатга кирадиган етмиш минг (киши) бордир› дейилди» дедилар. Сўнг одамлар (тарқалиб кетди) — уларга (кимлар эканини) баён қилинмади. Пайғамбар ﷺнинг ашоби (ў заро бу ҳақда) гаплашди ва: «Аммо биз — ширкда туғ илдик; лекин биз Аллоҳга ва Унинг Расулига иймон келтирдик; (ў ша етмиш минг) — мана шу бизнинг фарзандларимизми?» деди. Бу Пайғамбар ﷺга етди; у зот: «Улар — (қушлардан ёмон) фол олмайдиган, руқя (афсун) сў рамайдиган, доғ ланиб (кайй қилиниб) даволанмайдиган ва ў з Роббига таваккул қиладиган (киши)лардир» дедилар. Шунда Уккоша ибн Миҳсан туриб: «Мен уларданманми, эй Аллоҳнинг Расули?» деди. У зот: «Ҳа» дедилар. Сўнг бошқа бири туриб: «Мен уларданманми?» деди. У зот: «Сени Уккоша (бу ишда) ортда қолдирди (ў зиб кетди)» дедилар.