حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، قَالَ كَانَ حُذَيْفَةُ بِالْمَدَايِنِ فَاسْتَسْقَى، فَأَتَاهُ دِهْقَانٌ بِمَاءٍ فِي إِنَاءٍ مِنْ فِضَّةٍ فَرَمَاهُ بِهِ وَقَالَ إِنِّي لَمْ أَرْمِهِ إِلاَّ أَنِّي نَهَيْتُهُ فَلَمْ يَنْتَهِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الذَّهَبُ وَالْفِضَّةُ وَالْحَرِيرُ وَالدِّيبَاجُ هِيَ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا، وَلَكُمْ فِي الآخِرَةِ ".
(Ibn Abu Laylo aytdi:) Huzayfa (roziyallohu anhu) Madoyinda edi; u suv soʻradi, shunda bir dehqon (qishloq oqsoqoli) unga kumush idishda suv keltirdi. (Huzayfa) idishni unga otib yubordi va: «Men buni faqat shu sababdan otdimki, men uni (kumushdan foydalanishdan) qaytargan edim, u esa toʻxtamadi. Rasululloh ﷺ: ‹Oltin, kumush, ipak va deboj — bu dunyoda ular (kofirlar) uchun, oxiratda esa sizlar uchundir› dedilar» dedi.(Ибн Абу Лайло айтди:) Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу) Мадойинда эди; у сув сўради, шунда бир деҳқон (қишлоқ оқсоқоли) унга кумуш идишда сув келтирди. (Ҳузайфа) идишни унга отиб юборди ва: «Мен буни фақат шу сабабдан отдимки, мен уни (кумушдан фойдаланишдан) қайтарган эдим, у эса тўхтамади. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Олтин, кумуш, ипак ва дебож — бу дунёда улар (кофирлар) учун, охиратда эса сизлар учундир› дедилар» деди.