(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, Paygʻambar ﷺ kechasi boʻyra (hasir) bilan (bir joyni) toʻsib (oʻrab) olib, (oʻsha yerda) namoz oʻqir, kunduzi esa uni yozib, ustida oʻtirardilar. Odamlar Paygʻambar ﷺning oldiga (toʻplanib) kela boshladilar va u zotning namozlariga (ergashib) namoz oʻqir edilar; nihoyat ular koʻpaydi. Shunda (u zot) ularga yuzlanib: «Ey odamlar, amallardan kuchingiz yetadiganini qiling; chunki Alloh sizlar (toliqib) zerikmaguningizcha (savob berishdan) zerikmaydi. Allohga eng sevimli amal — agar oz boʻlsa-da — davomli (doimiy) boʻlganidir» dedilar.(Оиша (розияллоҳу анҳо) ривоят қилди)ки, Пайғамбар ﷺ кечаси бўйра (ҳасир) билан (бир жойни) тўсиб (ўраб) олиб, (ўша ерда) намоз ўқир, кундузи эса уни ёзиб, устида ўтирардилар. Одамлар Пайғамбар ﷺнинг олдига (тўпланиб) кела бошладилар ва у зотнинг намозларига (эргашиб) намоз ўқир эдилар; ниҳоят улар кўпайди. Шунда (у зот) уларга юзланиб: «Эй одамлар, амаллардан кучингиз етадиганини қилинг; чунки Аллоҳ сизлар (толиқиб) зерикмагунингизча (савоб беришдан) зерикмайди. Аллоҳга энг севимли амал — агар оз бўлса-да — давомли (доимий) бўлганидир» дедилар.