حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَحْسَنَ النَّاسِ خُلُقًا، وَكَانَ لِي أَخٌ يُقَالُ لَهُ أَبُو عُمَيْرٍ ـ قَالَ أَحْسِبُهُ فَطِيمٌ ـ وَكَانَ إِذَا جَاءَ قَالَ " يَا أَبَا عُمَيْرٍ مَا فَعَلَ النُّغَيْرُ ". نُغَرٌ كَانَ يَلْعَبُ بِهِ، فَرُبَّمَا حَضَرَ الصَّلاَةَ وَهُوَ فِي بَيْتِنَا، فَيَأْمُرُ بِالْبِسَاطِ الَّذِي تَحْتَهُ فَيُكْنَسُ وَيُنْضَحُ، ثُمَّ يَقُومُ وَنَقُومُ خَلْفَهُ فَيُصَلِّي بِنَا.
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ odamlarning eng goʻzal axloqlisi edilar. Mening Abu Umayr deb ataladigan bir ukam bor edi — (roviy:) menimcha, u (sutdan) ajratilgan (boʻlsa kerak) — (u zot) kelganlarida: «Ey Abu Umayr, nugʻaycha (kichik qush) nima qildi?» der edilar — u (Abu Umayr) oʻynaydigan bir nugʻar (qush bor edi). Baʼzan u zot bizning uyimizda boʻlganlarida namoz (vaqti) kirib qolardi; (u zot) ostlaridagi boʻyrani — supurilib, (suv) sepilishini — buyurardilar, soʻng (u zot) turardilar, biz ham orqalarida turardik, (u zot) bizga imom boʻlib namoz oʻqirdilar.(Анас (розияллоҳу анҳу) айтди:) Пайғамбар ﷺ одамларнинг энг гўзал ахлоқлиси эдилар. Менинг Абу Умайр деб аталадиган бир укам бор эди — (ровий:) менимча, у (сутдан) ажратилган (бўлса керак) — (у зот) келганларида: «Эй Абу Умайр, нуғайча (кичик қуш) нима қилди?» дер эдилар — у (Абу Умайр) ўйнайдиган бир нуғар (қуш бор эди). Баъзан у зот бизнинг уйимизда бўлганларида намоз (вақти) кириб қоларди; (у зот) остларидаги бўйрани — супурилиб, (сув) сепилишини — буюрардилар, сўнг (у зот) турардилар, биз ҳам орқаларида турардик, (у зот) бизга имом бўлиб намоз ўқирдилар.