حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، قَالَتْ " فَرَضَ اللَّهُ الصَّلاَةَ حِينَ فَرَضَهَا رَكْعَتَيْنِ رَكْعَتَيْنِ فِي الْحَضَرِ وَالسَّفَرِ، فَأُقِرَّتْ صَلاَةُ السَّفَرِ، وَزِيدَ فِي صَلاَةِ الْحَضَرِ ".
Oisha (moʻminlar onasi) (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Alloh namozni farz qilganida, u — muqim ham, musofir ham boʻlsin — (har namozda) faqat ikki rakat edi. Soʻng musofir namozi oʻsha holda qoldi, muqim (musofir boʻlmagan) kishilar namozi esa (rakatlari) koʻpaytirildi.Оиша (мўминлар онаси) (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Аллоҳ намозни фарз қилганида, у — муқим ҳам, мусофир ҳам бўлсин — (ҳар намозда) фақат икки ракат эди. Сўнг мусофир намози ўша ҳолда қолди, муқим (мусофир бўлмаган) кишилар намози эса (ракатлари) кўпайтирилди.