حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ قَالَ أَقْبَلْتُ رَاكِبًا عَلَى حِمَارٍ أَتَانٍ، وَأَنَا يَوْمَئِذٍ قَدْ نَاهَزْتُ الاِحْتِلاَمَ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِالنَّاسِ بِمِنًى إِلَى غَيْرِ جِدَارٍ، فَمَرَرْتُ بَيْنَ يَدَىْ بَعْضِ الصَّفِّ، فَنَزَلْتُ وَأَرْسَلْتُ الأَتَانَ تَرْتَعُ، وَدَخَلْتُ فِي الصَّفِّ، فَلَمْ يُنْكِرْ ذَلِكَ عَلَىَّ أَحَدٌ.
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni men — balogʻatga endi yetgan paytimda — bir urgʻochi eshakka mingan holda keldim. Rasululloh ﷺ Minoda — oldilarida devor boʻlmagan holda — namoz oʻqiyotgan edilar; men safning bir qismi oldidan oʻtdim. U yerda tushib, eshagimni oʻtlashga qoʻyib yubordim va safga kirdim — buning uchun menga hech kim eʼtiroz bildirmadi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир куни мен — балоғатга энди етган пайтимда — бир урғочи эшакка минган ҳолда келдим. Расулуллоҳ ﷺ Минода — олдиларида девор бўлмаган ҳолда — намоз ўқиётган эдилар; мен сафнинг бир қисми олдидан ўтдим. У ерда тушиб, эшагимни ўтлашга қўйиб юбордим ва сафга кирдим — бунинг учун менга ҳеч ким эътироз билдирмади.