حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا وَائِلٍ، قَالَ عُدْنَا خَبَّابًا فَقَالَ هَاجَرْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نُرِيدُ وَجْهَ اللَّهِ، فَوَقَعَ أَجْرُنَا عَلَى اللَّهِ، فَمِنَّا مَنْ مَضَى لَمْ يَأْخُذْ مِنْ أَجْرِهِ، مِنْهُمْ مُصْعَبُ بْنُ عُمَيْرٍ قُتِلَ يَوْمَ أُحُدٍ، وَتَرَكَ نَمِرَةً فَإِذَا غَطَّيْنَا رَأْسَهُ بَدَتْ رِجْلاَهُ، وَإِذَا غَطَّيْنَا رِجْلَيْهِ بَدَا رَأْسُهُ، فَأَمَرَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ نُغَطِّيَ رَأْسَهُ، وَنَجْعَلَ عَلَى رِجْلَيْهِ مِنَ الإِذْخِرِ، وَمِنَّا مَنْ أَيْنَعَتْ لَهُ ثَمَرَتُهُ فَهْوَ يَهْدُبُهَا.
(Abu Voil aytdi:) Biz Xabbobni (kasal boʻlganida) yoʻqlab bordik. U: «Biz Paygʻambar ﷺ bilan, Allohning yuzini (roziligini) istab hijrat qildik; ajrimiz Allohga (vojib) boʻldi. Bizdan baʼzilar ajridan (dunyoda) hech narsa olmay (vafot etib) ketdi — ulardan biri Musʼab ibn Umayr boʻlib, u Uhud kuni shahid qilindi va bir (kichik) namira (chodir matosi)dan boshqa hech narsa qoldirmadi. Uning boshini yopsak, oyoqlari ochilib qolar, oyoqlarini yopsak, boshi ochilib qolar edi. Shunda Paygʻambar ﷺ bizga boshini (mato bilan) yopib, oyoqlariga izxir (oʻti)dan qoʻyishni buyurdilar. Bizdan baʼzilar esa (bu dunyoda) mevasi pishib, uni terib (yemoqda)dir», dedi.(Абу Воил айтди:) Биз Хаббобни (касал бўлганида) йўқлаб бордик. У: «Биз Пайғамбар ﷺ билан, Аллоҳнинг юзини (розилигини) истаб ҳижрат қилдик; ажримиз Аллоҳга (вожиб) бўлди. Биздан баъзилар ажридан (дунёда) ҳеч нарса олмай (вафот этиб) кетди — улардан бири Мусъаб ибн Умайр бўлиб, у Уҳуд куни шаҳид қилинди ва бир (кичик) намира (чодир матоси)дан бошқа ҳеч нарса қолдирмади. Унинг бошини ёпсак, оёқлари очилиб қолар, оёқларини ёпсак, боши очилиб қолар эди. Шунда Пайғамбар ﷺ бизга бошини (мато билан) ёпиб, оёқларига изхир (ўти)дан қўйишни буюрдилар. Биздан баъзилар эса (бу дунёда) меваси пишиб, уни териб (емоқда)дир», деди.