حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ غَيْلاَنَ بْنِ جَرِيرٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ مِنَ الأَشْعَرِيِّينَ أَسْتَحْمِلُهُ فَقَالَ " وَاللَّهِ لاَ أَحْمِلُكُمْ، وَمَا عِنْدِي مَا أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ ". قَالَ ثُمَّ لَبِثْنَا مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ نَلْبَثَ، ثُمَّ أُتِيَ بِثَلاَثِ ذَوْدٍ غُرِّ الذُّرَى فَحَمَلَنَا عَلَيْهَا فَلَمَّا انْطَلَقْنَا قُلْنَا أَوْ قَالَ بَعْضُنَا وَاللَّهِ لاَ يُبَارَكُ لَنَا، أَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَسْتَحْمِلُهُ، فَحَلَفَ أَنْ لاَ يَحْمِلَنَا ثُمَّ حَمَلَنَا، فَارْجِعُوا بِنَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَنُذَكِّرُهُ، فَأَتَيْنَاهُ فَقَالَ " مَا أَنَا حَمَلْتُكُمْ، بَلِ اللَّهُ حَمَلَكُمْ، وَإِنِّي وَاللَّهِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لاَ أَحْلِفُ عَلَى يَمِينٍ فَأَرَى غَيْرَهَا خَيْرًا مِنْهَا، إِلاَّ كَفَّرْتُ عَنْ يَمِينِي، وَأَتَيْتُ الَّذِي هُوَ خَيْرٌ ". أَوْ " أَتَيْتُ الَّذِي هُوَ خَيْرٌ وَكَفَّرْتُ عَنْ يَمِينِي ".
(Abu Muso (roziyallohu anhu) aytdi:) Men Ashʼariylardan bir guruh (kishi) bilan Paygʻambar ﷺning oldilariga — u zotdan (bizga) ulov soʻrash uchun — keldim. U zot: «Allohga qasamki, men sizlarni ulovga mindirmayman; menda sizlarni mindiradigan (ulov) ham yoʻq», dedilar. Soʻng biz Alloh xohlagancha (bir muddat) turdik; keyin (u zotga) oʻrkachlari oppoq uchta tuya keltirildi va u zot bizni ularga mindirdilar. Biz joʻnab ketganimizda, biz — yoki baʼzilarimiz: «Allohga qasamki, bizga baraka berilmaydi; biz Paygʻambar ﷺning oldilariga ulov soʻrab kelgan edik, u zot bizni mindirmaslikka qasam ichdilar, soʻng (baribir) mindirdilar. Bizni Paygʻambar ﷺning oldilariga (qaytib) olib boringlar, biz u zotga (qasamlarini) eslataylik», dedik. Bas, u zotning oldilariga keldik. U zot: «Sizlarni men mindirganim yoʻq; balki Alloh sizlarni mindirdi. Allohga qasamki, men — inshaalloh — biror narsaga qasam ichsam-u, soʻng undan boshqasini yaxshiroq deb koʻrsam, albatta qasamim (uchun) kaffora toʻlab, yaxshiroq boʻlganini qilaman» — yoki: «yaxshiroq boʻlganini qilib, qasamim (uchun) kaffora toʻlayman», dedilar.(Абу Мусо (розияллоҳу анҳу) айтди:) Мен Ашъарийлардан бир гуруҳ (киши) билан Пайғамбар ﷺнинг олдиларига — у зотдан (бизга) улов сўраш учун — келдим. У зот: «Аллоҳга қасамки, мен сизларни уловга миндирмайман; менда сизларни миндирадиган (улов) ҳам йўқ», дедилар. Сўнг биз Аллоҳ хоҳлаганча (бир муддат) турдик; кейин (у зотга) ўркачлари оппоқ учта туя келтирилди ва у зот бизни уларга миндирдилар. Биз жўнаб кетганимизда, биз — ёки баъзиларимиз: «Аллоҳга қасамки, бизга барака берилмайди; биз Пайғамбар ﷺнинг олдиларига улов сўраб келган эдик, у зот бизни миндирмасликка қасам ичдилар, сўнг (барибир) миндирдилар. Бизни Пайғамбар ﷺнинг олдиларига (қайтиб) олиб боринглар, биз у зотга (қасамларини) эслатайлик», дедик. Бас, у зотнинг олдиларига келдик. У зот: «Сизларни мен миндирганим йўқ; балки Аллоҳ сизларни миндирди. Аллоҳга қасамки, мен — иншааллоҳ — бирор нарсага қасам ичсам-у, сўнг ундан бошқасини яхшироқ деб кўрсам, албатта қасамим (учун) каффора тўлаб, яхшироқ бўлганини қиламан» — ёки: «яхшироқ бўлганини қилиб, қасамим (учун) каффора тўлайман», дедилар.