حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، أَنَّ الأَعْرَجَ، حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ إِنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " نَحْنُ الآخِرُونَ السَّابِقُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ". وَبِإِسْنَادِهِ " لَوِ اطَّلَعَ فِي بَيْتِكَ أَحَدٌ وَلَمْ تَأْذَنْ لَهُ، خَذَفْتَهُ بِحَصَاةٍ فَفَقَأْتَ عَيْنَهُ، مَا كَانَ عَلَيْكَ مِنْ جُنَاحٍ ".
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdi:) «Biz (dunyoga) keyin kelganmiz, (lekin) Qiyomat kuni eng oldindamiz (sobiqlarmiz)». Va shu sanad bilan: «Agar biror kishi sening uyingga — sen unga izn bermay turib — (moʻralab) qarasa-yu, sen uni mayda tosh bilan otib koʻzini oqizib yuborsang, senga hech qanday gunoh boʻlmaydi.»(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитди:) «Биз (дунёга) кейин келганмиз, (лекин) Қиёмат куни энг олдиндамиз (собиқлармиз)». Ва шу санад билан: «Агар бирор киши сенинг уйингга — сен унга изн бермай туриб — (мўралаб) қараса-ю, сен уни майда тош билан отиб кўзини оқизиб юборсанг, сенга ҳеч қандай гуноҳ бўлмайди.»