حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا أَسْبَاطُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا الشَّيْبَانِيُّ، سُلَيْمَانُ بْنُ فَيْرُوزَ عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ،. قَالَ الشَّيْبَانِيُّ وَحَدَّثَنِي عَطَاءٌ أَبُو الْحَسَنِ السُّوَائِيُّ،، وَلاَ أَظُنُّهُ إِلاَّ ذَكَرَهُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَرِثُوا النِّسَاءَ كَرْهًا} الآيَةَ قَالَ كَانُوا إِذَا مَاتَ الرَّجُلُ كَانَ أَوْلِيَاؤُهُ أَحَقَّ بِامْرَأَتِهِ، إِنْ شَاءَ بَعْضُهُمْ تَزَوَّجَهَا، وَإِنْ شَاءُوا زَوَّجَهَا، وَإِنْ شَاءُوا لَمْ يُزَوِّجْهَا، فَهُمْ أَحَقُّ بِهَا مِنْ أَهْلِهَا، فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي ذَلِكَ.
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: {Ey iymon keltirganlar! Sizlarga ayollarni majburlab meros qilib olishingiz halol emas} (Niso 19) oyati (haqida): «(Johiliyatda) bir kishi oʻlganda, uning qarindoshlari (vorislari) uning xotiniga (oʻzgalardan) haqliroq edilar. Agar ulardan biri xohlasa, uni oʻziga nikohlab olardi, xohlasalar boshqaga turmushga berardilar, xohlasalar uni turmushga bermay qoʻyar edilar. Shu tariqa ular bu (ayol)ga uning oʻz oilasidan koʻra haqliroq edilar. Shuning haqida bu oyat nozil boʻldi» dedilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: {Эй иймон келтирганлар! Сизларга аёлларни мажбурлаб мерос қилиб олишингиз ҳалол эмас} (Нисо 19) ояти (ҳақида): «(Жоҳилиятда) бир киши ўлганда, унинг қариндошлари (ворислари) унинг хотинига (ўзгалардан) ҳақлироқ эдилар. Агар улардан бири хоҳласа, уни ўзига никоҳлаб оларди, хоҳласалар бошқага турмушга берардилар, хоҳласалар уни турмушга бермай қўяр эдилар. Шу тариқа улар бу (аёл)га унинг ўз оиласидан кўра ҳақлироқ эдилар. Шунинг ҳақида бу оят нозил бўлди» дедилар.