(Muhammad ibn Sirin rivoyat qildiki, Qays ibn Uboda aytdi:) Men bir halqada (majlisda) edim, unda Saʼd ibn Molik va Ibn Umar (ham) bor edi. Shunda Abdulloh ibn Salom (yonimizdan) oʻtdi va ular: «Bu — jannat ahlidan boʻlgan bir kishi», dedilar. Men unga: «Ular shunday-shunday dedilar», dedim. U: «Subhonalloh! Ularga oʻzlari bilmagan narsani aytishlari yarashmasdi. Men faqat (tushimda) goʻyo bir ustun yashil bir bogʻ (rovza)ga qoʻyilganini koʻrgandim: u (bogʻda) tik qilingan, uning boshida bir halqa (urva), pastida esa bir minsaf — minsaf, yaʼni xizmatkor (yigit) — bor edi. Menga: ‹Unga chiq!› deyildi. Men chiqib, halqani ushladim. Buni Rasululloh ﷺga aytib berdim. Rasululloh ﷺ: ‹Abdulloh — eng mustahkam halqani (urvatul-vusqoni) ushlab turgan holda vafot etadi›, dedilar», dedi.(Муҳаммад ибн Сирин ривоят қилдики, Қайс ибн Убода айтди:) Мен бир ҳалқада (мажлисда) эдим, унда Саъд ибн Молик ва Ибн Умар (ҳам) бор эди. Шунда Абдуллоҳ ибн Салом (ёнимиздан) ўтди ва улар: «Бу — жаннат аҳлидан бўлган бир киши», дедилар. Мен унга: «Улар шундай-шундай дедилар», дедим. У: «Субҳоналлоҳ! Уларга ўзлари билмаган нарсани айтишлари ярашмасди. Мен фақат (тушимда) гўё бир устун яшил бир боғ (ровза)га қўйилганини кўргандим: у (боғда) тик қилинган, унинг бошида бир ҳалқа (урва), пастида эса бир минсаф — минсаф, яъни хизматкор (йигит) — бор эди. Менга: ‹Унга чиқ!› дейилди. Мен чиқиб, ҳалқани ушладим. Буни Расулуллоҳ ﷺга айтиб бердим. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Абдуллоҳ — энг мустаҳкам ҳалқани (урватул-вусқони) ушлаб турган ҳолда вафот этади›, дедилар», деди.