حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ هِنْدَ، قَالَتْ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ شَحِيحٌ، فَأَحْتَاجُ أَنْ آخُذَ مِنْ مَالِهِ. قَالَ " خُذِي مَا يَكْفِيكِ وَوَلَدَكِ بِالْمَعْرُوفِ ".
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildiki,) Hind Paygʻambar ﷺga: «Albatta, Abu Sufyon — xasis (ziqna) kishi; men uning molidan (xarajatga) olishga muhtoj boʻlaman», dedi. U zot: «Oʻzingga va bolangga — maʼruf (oʻrtacha) ravishda — yetadiganini ol», dedilar.(Оиша (розияллоҳу анҳо) ривоят қилдики,) Ҳинд Пайғамбар ﷺга: «Албатта, Абу Суфён — хасис (зиқна) киши; мен унинг молидан (харажатга) олишга муҳтож бўламан», деди. У зот: «Ўзингга ва болангга — маъруф (ўртача) равишда — етадиганини ол», дедилар.