حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ثَلاَثَةٌ لاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَلاَ يُزَكِّيهِمْ، وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ رَجُلٌ عَلَى فَضْلِ مَاءٍ بِالطَّرِيقِ يَمْنَعُ مِنْهُ ابْنَ السَّبِيلِ، وَرَجُلٌ بَايَعَ إِمَامًا لاَ يُبَايِعُهُ إِلاَّ لِدُنْيَاهُ، إِنْ أَعْطَاهُ مَا يُرِيدُ وَفَى لَهُ، وَإِلاَّ لَمْ يَفِ لَهُ، وَرَجُلٌ يُبَايِعُ رَجُلاً بِسِلْعَةٍ بَعْدَ الْعَصْرِ فَحَلَفَ بِاللَّهِ لَقَدْ أُعْطِيَ بِهَا كَذَا وَكَذَا فَصَدَّقَهُ، فَأَخَذَهَا، وَلَمْ يُعْطَ بِهَا ".
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ: «Uch (toifa kishi) borki, Alloh Qiyomat kuni ular bilan (rahmat ila) gaplashmaydi, ularni (gunohlardan) poklamaydi va ularga alamli azob bordir: yoʻl ustida (ortiqcha) suvi boʻla turib, uni yoʻlovchidan (musofirdan) man qiladigan kishi; imomga (rahbarga) — faqat dunyosi uchun — bayʼat qiladigan kishi (agar u oʻzi istagan narsani bersa, vafo qiladi, boʻlmasa, vafo qilmaydi); va asr (namozi)dan keyin bir kishiga (oʻz) molini sotib, ‹unga shuncha-shuncha (narx) berilgan edi› deb Alloh nomi bilan yolgʻon qasam ichadigan — bas, u (xaridor) uni rost deb oʻylab, (molni) oladi — holbuki unga (aslida) hech narsa berilmagan edi», dedilar.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ: «Уч (тоифа киши) борки, Аллоҳ Қиёмат куни улар билан (раҳмат ила) гаплашмайди, уларни (гуноҳлардан) покламайди ва уларга аламли азоб бордир: йўл устида (ортиқча) суви бўла туриб, уни йўловчидан (мусофирдан) ман қиладиган киши; имомга (раҳбарга) — фақат дунёси учун — байъат қиладиган киши (агар у ўзи истаган нарсани берса, вафо қилади, бўлмаса, вафо қилмайди); ва аср (намози)дан кейин бир кишига (ўз) молини сотиб, ‹унга шунча-шунча (нарх) берилган эди› деб Аллоҳ номи билан ёлғон қасам ичадиган — бас, у (харидор) уни рост деб ўйлаб, (молни) олади — ҳолбуки унга (аслида) ҳеч нарса берилмаган эди», дедилар.