حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم دَخَلَ حَائِطًا وَأَمَرَنِي بِحِفْظِ الْبَابِ فَجَاءَ رَجُلٌ يَسْتَأْذِنُ فَقَالَ " ائْذَنْ لَهُ، وَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ ". فَإِذَا أَبُو بَكْرٍ، ثُمَّ جَاءَ عُمَرُ فَقَالَ " ائْذَنْ لَهُ، وَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ ". ثُمَّ جَاءَ عُثْمَانُ فَقَالَ " ائْذَنْ لَهُ، وَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ ".
(Abu Muso (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki,) Paygʻambar ﷺ bir bogʻ (devor bilan oʻralgan joy)ga kirdilar va menga eshikni saqlashni (qoʻriqlashni) buyurdilar. Shu payt bir kishi (kirishga) izn soʻrab keldi. U zot: «Unga izn ber va uni jannat bilan xushxabar qil», dedilar. Mana, u — Abu Bakr (edi). Soʻng Umar keldi; U zot: «Unga izn ber va uni jannat bilan xushxabar qil», dedilar. Soʻng Usmon keldi; U zot: «Unga izn ber va uni jannat bilan xushxabar qil», dedilar.(Абу Мусо (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики,) Пайғамбар ﷺ бир боғ (девор билан ўралган жой)га кирдилар ва менга эшикни сақлашни (қўриқлашни) буюрдилар. Шу пайт бир киши (киришга) изн сўраб келди. У зот: «Унга изн бер ва уни жаннат билан хушхабар қил», дедилар. Мана, у — Абу Бакр (эди). Сўнг Умар келди; У зот: «Унга изн бер ва уни жаннат билан хушхабар қил», дедилар. Сўнг Усмон келди; У зот: «Унга изн бер ва уни жаннат билан хушхабар қил», дедилар.