حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ التَّيْمِيُّ، حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، خَطَبَنَا عَلِيٌّ ـ رضى الله عنه ـ عَلَى مِنْبَرٍ مِنْ آجُرٍّ، وَعَلَيْهِ سَيْفٌ فِيهِ صَحِيفَةٌ مُعَلَّقَةٌ فَقَالَ وَاللَّهِ مَا عِنْدَنَا مِنْ كِتَابٍ يُقْرَأُ إِلاَّ كِتَابُ اللَّهِ وَمَا فِي هَذِهِ الصَّحِيفَةِ. فَنَشَرَهَا فَإِذَا فِيهَا أَسْنَانُ الإِبِلِ وَإِذَا فِيهَا " الْمَدِينَةُ حَرَمٌ مِنْ عَيْرٍ إِلَى كَذَا، فَمَنْ أَحْدَثَ فِيهَا حَدَثًا فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ، لاَ يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْهُ صَرْفًا وَلاَ عَدْلاً ". وَإِذَا فِيهِ " ذِمَّةُ الْمُسْلِمِينَ وَاحِدَةٌ يَسْعَى بِهَا أَدْنَاهُمْ، فَمَنْ أَخْفَرَ مُسْلِمًا فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ، لاَ يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْهُ صَرْفًا وَلاَ عَدْلاً ". وَإِذَا فِيهَا " مَنْ وَالَى قَوْمًا بِغَيْرِ إِذْنِ مَوَالِيهِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ لاَ يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْهُ صَرْفًا وَلاَ عَدْلاً ".
Ibrohim at-Taymiy otasidan rivoyat qiladi. U aytdi: Ali (roziyallohu anhu) bizga pishgan gʻishtdan qilingan minbar ustida xutba qildi. Uning ustida qini ichida varaq osilgan qilich bor edi. U: «Vallohi, bizning oldimizda oʻqiladigan Allohning Kitobi va shu varaqdagidan boshqa hech qanday kitob yoʻq», dedi-da, uni yoydi. Unda tuyalarning (diyat uchun beriladigan) yoshlari bor edi. Yana unda: ‹Madina Ayr togʻidan falon joygacha haram (qoʻriq) dir. Kim unda biror bidʼat chiqarsa yoki bidʼatchini panoh bersa, unga Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati boʻlsin. Alloh undan na farzini, na nafl ibodatini qabul qiladi› deb yozilgan edi. Yana unda: ‹Musulmonlarning zimmasi (omon-amoni) birdir, uni eng quyi (pastki tabaqasi) ham amalga oshiradi. Kim biror musulmonga bergan omonini buzsa, unga Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati boʻlsin. Alloh undan na farzini, na naflini qabul qiladi› deb yozilgan edi. Yana unda: ‹Kim oʻz xojalarining ruxsatisiz boshqa bir qavmni vali (xoja) tutsa, unga Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati boʻlsin. Alloh undan na farzini, na naflini qabul qiladi› deb yozilgan edi.Иброҳим ат-Таймий отасидан ривоят қилади. У айтди: Али (розияллоҳу анҳу) бизга пишган ғиштдан қилинган минбар устида хутба қилди. Унинг устида қини ичида варақ осилган қилич бор эди. У: «Валлоҳи, бизнинг олдимизда ўқиладиган Аллоҳнинг Китоби ва шу варақдагидан бошқа ҳеч қандай китоб йўқ», деди-да, уни ёйди. Унда туяларнинг (дият учун бериладиган) ёшлари бор эди. Яна унда: ‹Мадина Айр тоғидан фалон жойгача ҳарам (қўриқ) дир. Ким унда бирор бидъат чиқарса ёки бидъатчини паноҳ берса, унга Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлсин. Аллоҳ ундан на фарзини, на нафл ибодатини қабул қилади› деб ёзилган эди. Яна унда: ‹Мусулмонларнинг зиммаси (омон-амони) бирдир, уни энг қуйи (пастки табақаси) ҳам амалга оширади. Ким бирор мусулмонга берган омонини бузса, унга Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлсин. Аллоҳ ундан на фарзини, на нафлини қабул қилади› деб ёзилган эди. Яна унда: ‹Ким ўз хожаларининг рухсатисиз бошқа бир қавмни вали (хожа) тутса, унга Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлсин. Аллоҳ ундан на фарзини, на нафлини қабул қилади› деб ёзилган эди.