حَدَّثَنَا الْمَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ عَطَاءٌ قَالَ جَابِرٌ. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، فِي أُنَاسٍ مَعَهُ قَالَ أَهْلَلْنَا أَصْحَابَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْحَجِّ خَالِصًا لَيْسَ مَعَهُ عُمْرَةٌ ـ قَالَ عَطَاءٌ قَالَ جَابِرٌ ـ فَقَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم صُبْحَ رَابِعَةٍ مَضَتْ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ فَلَمَّا قَدِمْنَا أَمَرَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ نَحِلَّ وَقَالَ " أَحِلُّوا وَأَصِيبُوا مِنَ النِّسَاءِ ". قَالَ عَطَاءٌ قَالَ جَابِرٌ وَلَمْ يَعْزِمْ عَلَيْهِمْ وَلَكِنْ أَحَلَّهُنَّ لَهُمْ فَبَلَغَهُ أَنَّا نَقُولُ لَمَّا لَمْ يَكُنْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ عَرَفَةَ إِلاَّ خَمْسٌ أَمَرَنَا أَنْ نَحِلَّ إِلَى نِسَائِنَا فَنَأْتِي عَرَفَةَ تَقْطُرُ مَذَاكِيرُنَا الْمَذْىَ قَالَ وَيَقُولُ جَابِرٌ بِيَدِهِ هَكَذَا وَحَرَّكَهَا فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " قَدْ عَلِمْتُمْ أَنِّي أَتْقَاكُمْ لِلَّهِ وَأَصْدَقُكُمْ وَأَبَرُّكُمْ وَلَوْلاَ هَدْيِي لَحَلَلْتُ كَمَا تَحِلُّونَ فَحِلُّوا فَلَوِ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا أَهْدَيْتُ ". فَحَلَلْنَا وَسَمِعْنَا وَأَطَعْنَا.
Atodan (rivoyat qilinishicha), u Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)ni oʻzi bilan birga boʻlgan bir necha kishilar orasida shunday deganini eshitdi: «Biz Rasululloh ﷺ ning sahobalari faqat hajga, unga umra qoʻshmasdan, niyat qildik». Ato aytadi, Jobir dedi: «Nabiy ﷺ Zulhijjadan toʻrt kun oʻtgan kuni ertalab (Makkaga) keldilar. Biz yetib kelganimizda, Nabiy ﷺ bizni ihromdan chiqishga buyurib: ‹Ihromdan chiqinglar va ayollaringizga yaqinlik qilinglar› dedilar». Ato aytadi, Jobir dedi: «U zot ularni (bunga) majbur qilmadilar, balki uni ular uchun halol qildilar, xolos. Soʻngra u zotga bizning: ‹Bizning bilan Arafa orasida besh kungina qolganda, u zot bizni ayollarimizga yaqinlik qilib ihromdan chiqishga buyurmoqdalar. Endi Arafaga zakarlarimizdan maziy tomib turgan holda boramizmi?› deganimiz yetib bordi». (Jobir bunga ishora qilib qoʻli bilan shunday qildi va uni harakatlantirdi.) Shunda Rasululloh ﷺ turib: «Sizlar bilasizlar, men sizlarning Allohdan eng koʻp qoʻrqadiganingiz, eng rostgoʻyingiz va eng yaxshilaringizman. Agar hadyim (qurbonlik moli) boʻlmaganida, men ham sizlar kabi ihromdan chiqar edim. Bas, ihromdan chiqinglar. Agar ishimning oxirini boshida bilganimda edi, hady keltirmas edim» dedilar. Shunda biz ihromdan chiqdik, (u zotni) eshitdik va itoat qildik.Атодан (ривоят қилинишича), у Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)ни ўзи билан бирга бўлган бир неча кишилар орасида шундай деганини эшитди: «Биз Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобалари фақат ҳажга, унга умра қўшмасдан, ният қилдик». Ато айтади, Жобир деди: «Набий ﷺ Зулҳижжадан тўрт кун ўтган куни эрталаб (Маккага) келдилар. Биз етиб келганимизда, Набий ﷺ бизни иҳромдан чиқишга буюриб: ‹Иҳромдан чиқинглар ва аёлларингизга яқинлик қилинглар› дедилар». Ато айтади, Жобир деди: «У зот уларни (бунга) мажбур қилмадилар, балки уни улар учун ҳалол қилдилар, холос. Сўнгра у зотга бизнинг: ‹Бизнинг билан Арафа орасида беш кунгина қолганда, у зот бизни аёлларимизга яқинлик қилиб иҳромдан чиқишга буюрмоқдалар. Энди Арафага закарларимиздан мазий томиб турган ҳолда борамизми?› деганимиз етиб борди». (Жобир бунга ишора қилиб қўли билан шундай қилди ва уни ҳаракатлантирди.) Шунда Расулуллоҳ ﷺ туриб: «Сизлар биласизлар, мен сизларнинг Аллоҳдан энг кўп қўрқадиганингиз, энг ростгўйингиз ва энг яхшиларингизман. Агар ҳадйим (қурбонлик моли) бўлмаганида, мен ҳам сизлар каби иҳромдан чиқар эдим. Бас, иҳромдан чиқинглар. Агар ишимнинг охирини бошида билганимда эди, ҳадй келтирмас эдим» дедилар. Шунда биз иҳромдан чиқдик, (у зотни) эшитдик ва итоат қилдик.