Ubayd ibn Umayr al-Laysiydan rivoyat qilinadi: Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu) bir kishini koʻrdi — uning oyogʻi ustida suv tegmagan bir joy bor edi. Umar unga: «Shu tahorat bilan namozga hozir boʻlasanmi?» dedi. U: «Ey moʻminlar amiri, sovuq qattiq, menda isinadigan narsa yoʻq», dedi. Umar unga (jazo bermoqchi) boʻlgan edi, keyin rahmi keldi va unga: «Oyogʻingdan qoldirgan joyingni yuv va namozni qaytar», dedi hamda unga bir xamisa (yopingʻich) berishni buyurdi.Убайд ибн Умайр ал-Лайсийдан ривоят қилинади: Умар ибн Хаттоб (розияллоҳу анҳу) бир кишини кўрди — унинг оёғи устида сув тегмаган бир жой бор эди. Умар унга: «Шу таҳорат билан намозга ҳозир бўласанми?» деди. У: «Эй мўминлар амири, совуқ қаттиқ, менда исинадиган нарса йўқ», деди. Умар унга (жазо бермоқчи) бўлган эди, кейин раҳми келди ва унга: «Оёғингдан қолдирган жойингни юв ва намозни қайтар», деди ҳамда унга бир хамиса (ёпинғич) беришни буюрди.