ثنا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ ، نا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ , نا عُبَيْدَةُ , نا الْعَلاءُ بْنُ الْمُسَيَّبِ , عَنْ عَطَاءٍ , عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ , أَنَّ رَجُلا أَصَابَ مِنْ أَهْلِهِ قَبْلَ أَنْ يَطُوفَ بِالْبَيْتِ يَوْمَ النَّحْرِ , فَقَالَ : " يَنْحَرَانِ جَزُورًا بَيْنَهُمَا وَلَيْسَ عَلَيْهِمَا الْحَجُّ مِنْ قَابِلٍ "
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi nahr kuni Baytni tavof qilishdan oldin ahliga yaqinlik qildi. Shunda u: «Ikkovi birgalikda bir tuya soʻyadilar, ularga keyingi yili haj (qaytadan) lozim emas», dedi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, бир киши наҳр куни Байтни тавоф қилишдан олдин аҳлига яқинлик қилди. Шунда у: «Иккови биргаликда бир туя сўядилар, уларга кейинги йили ҳаж (қайтадан) лозим эмас», деди.