ثنا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّفَّارُ , نَا عَبَّاسٌ الدُّورِيُّ , نَا جَعْفَرُ بْنُ عَوْنٍ , نَا زَكَرِيَّا بْنُ أَبِي زَائِدَةَ , عَنْ عَامِرٍ , عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ , أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، قَالَ : " فِي الظَّهْرِ يُرْكَبُ بِالنَّفَقَةِ إِذَا كَانَ مَرْهُونًا , وَلَبَنُ الدَّرِّ يُشْرَبُ إِذَا كَانَ مَرْهُونًا , وَعَلَى الَّذِي يَرْكَبُ وَيَشْرَبُ نَفَقَتُهُ "
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ: «Minadigan hayvon garovga qoʻyilgan boʻlsa, nafaqasi evaziga minib turiladi; sut beradigani garovga qoʻyilgan boʻlsa, suti ichiladi. Minadigan va ichadigan kishining zimmasida esa uning nafaqasi boʻladi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ: «Минадиган ҳайвон гаровга қўйилган бўлса, нафақаси эвазига миниб турилади; сут берадигани гаровга қўйилган бўлса, сути ичилади. Минадиган ва ичадиган кишининг зиммасида эса унинг нафақаси бўлади», дедилар.