حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، عَنِ ابْنِ الْمُبَارَكِ، عَنْ زَكَرِيَّاءَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَبَنُ الدَّرِّ يُحْلَبُ بِنَفَقَتِهِ إِذَا كَانَ مَرْهُونًا وَالظَّهْرُ يُرْكَبُ بِنَفَقَتِهِ إِذَا كَانَ مَرْهُونًا وَعَلَى الَّذِي يَرْكَبُ وَيَحْلِبُ النَّفَقَةُ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهُوَ عِنْدَنَا صَحِيحٌ .
Hannod bizga Ibn al-Muborakdan, u Zakariyodan, u ash-Shaʼbiydan, u Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan, u Paygʻambar ﷺ dan rivoyat qildi. U zot: «Garovga qoʻyilgan (sutlik hayvonning) suti sarflagan kishiga (oʻz xarajati evaziga) sogʻib olinadi; garovga qoʻyilgan ulov ham xarajati evaziga minib olinadi; minadigan va sogʻadigan kishi (uning) xarajatini (koʻtaradi)», dedilar. Abu Dovud dedi: Bu bizning nazdimizda sahihdir.Ҳаннод бизга Ибн ал-Муборакдан, у Закариёдан, у аш-Шаъбийдан, у Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан, у Пайғамбар ﷺ дан ривоят қилди. У зот: «Гаровга қўйилган (сутлик ҳайвоннинг) сути сарфлаган кишига (ўз харажати эвазига) соғиб олинади; гаровга қўйилган улов ҳам харажати эвазига миниб олинади; минадиган ва соғадиган киши (унинг) харажатини (кўтаради)», дедилар. Абу Довуд деди: Бу бизнинг наздимизда саҳиҳдир.