نَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ السُّيُوطِيُّ , نَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَرْوَانَ , نَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ , نَا سُفْيَانُ , عَنْ أَبِي الزِّنَادِ ، وَيَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلٍ , عَنْ أَبِي سَعِيدٍ ، " أَنَّ مَقْعَدًا أُحَيْنَ , فَذُكِرَ مِنْهُ زَمَاتَةً كَانَ عِنْدَ جِدَارِ أُمِّ سَعْدٍ فَفَجَرَ بِامْرَأَةٍ حَمَلَتْ , فَسُئِلَتْ فَقَالَتْ : هُوَ مِنْهُ فَاعْتَرَفَ , فَأَمَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُجْلَدَ بِأَثْكَالِ النَّخْلِ "
Abu Saʼid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Umm Saʼdning devori yonida bir shol kishi bor edi. U bir ayol bilan zino qildi, ayol homilador boʻldi. Undan soʻralganda: «U shu kishidandir», dedi. Shunda u iqror boʻldi. Nabiy ﷺ uni xurmo shoxchalari bilan urishga buyurdilar.Абу Саъид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Умм Саъднинг девори ёнида бир шол киши бор эди. У бир аёл билан зино қилди, аёл ҳомиладор бўлди. Ундан сўралганда: «У шу кишидандир», деди. Шунда у иқрор бўлди. Набий ﷺ уни хурмо шохчалари билан уришга буюрдилар.