نَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ الْفَارِسِيُّ , نَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ , نَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ , عَنْ مَعْمَرٍ , عَنِ الزُّهْرِيِّ ، عَنْ سَالِمٍ , عَنِ ابْنِ عُمَرَ , أَنَّ رَجُلا مُسْلِمًا قَتَلَ رَجُلا مِنْ أَهْلِ الذِّمَّةِ عَمْدًا , فَرُفِعَ إِلَى عُثْمَانَ ، " فَلَمْ يَقْتُلْهُ ، وَغَلَّظَ عَلَيْهِ الدِّيَةَ مثل دِيَةِ الْمُسْلِمِ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinishicha, musulmon bir kishi zimma ahlidan boʻlgan bir kishini qasddan oʻldirdi va (ish) Usmonga koʻtarildi. U uni oʻldirmadi, lekin unga diyatni ogʻirlashtirib, musulmonning diyati miqdorida (hukm) qildi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинишича, мусулмон бир киши зимма аҳлидан бўлган бир кишини қасддан ўлдирди ва (иш) Усмонга кўтарилди. У уни ўлдирмади, лекин унга диятни оғирлаштириб, мусулмоннинг дияти миқдорида (ҳукм) қилди.