نَا الْحُسَيْنُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ ، نَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدَّوْرَقِيُّ , نَا أَبُو النَّضْرِ ، نَا أَبُو سَعِيدٍ الْمُؤَدِّبُ ، ثنا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَلْقَمَةَ , عَنْ أَبِي سَلَمَةَ ، قَالَ : تَزَوَّجَ جُبَيْرُ بْنُ مُطْعِمٍ امْرَأَةً فَطَلَّقَهَا قَبْلَ أَنْ يَدْخُلَ بِهَا فَقَرَأَ الآيَةَ " إِلا أَنْ يَعْفُونَ أَوْ يَعْفُوَ الَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكَاحِ , فَقَالَ : أَنَا أَحَقُّ بِالْعَفْوِ إِلَيْهَا فَسَلَّمَ إِلَيْهَا الْمَهْرَ كَامِلا فَأَعْطَاهَا إِيَّاهُ "
Abu Salama aytdi: Jubayr ibn Mutʼim bir ayolga uylandi va u bilan qoʻshilishdan oldin uni taloq qildi. Soʻng {Faqat (ayollar) afv qilsalar yoki nikoh tugunini qoʻlida tutgan (kishi) afv qilsa (bundan mustasno)} oyatini oʻqib: «Men unga (nisbatan) afv qilishga haqliroqman», dedi va mahrni unga toʻliq topshirib, oʻshani unga berdi.Абу Салама айтди: Жубайр ибн Мутъим бир аёлга уйланди ва у билан қўшилишдан олдин уни талоқ қилди. Сўнг {Фақат (аёллар) афв қилсалар ёки никоҳ тугунини қўлида тутган (киши) афв қилса (бундан мустасно)} оятини ўқиб: «Мен унга (нисбатан) афв қилишга ҳақлироқман», деди ва маҳрни унга тўлиқ топшириб, ўшани унга берди.