نَا أَبُو بَكْرٍ ، نَا الرَّبِيعُ بْنُ سُلَيْمَانَ , أنا الشَّافِعِيُّ , أنا مَالِكٌ , عَنْ رَبِيعَةَ , أَنَّ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ ، وَعُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ ، كَانَا يَقُولانِ " فِي الرَّجُلِ : يَكُونُ عِنْدَهُ أَرْبَعُ نِسْوَةٍ فَيُطَلِّقُ إِحْدَاهُنَّ الْبَتَّةَ " يَتَزَوَّجُ إِذَا شَاءَ ، وَلا يَنْظُرُ أَنْ تَنْقَضِيَ عِدَّتُهَا "
Robiʼadan rivoyat qilinadiki, Qosim ibn Muhammad va Urva ibn az-Zubayr toʻrt xotini bor kishi ulardan birini «bir yoʻla (al-batta)» taloq qilsa, u istasa (yangi ayolga) uylanaverishi, uning iddasi tugashini kutmasligi haqida aytishardi.Робиъадан ривоят қилинадики, Қосим ибн Муҳаммад ва Урва ибн аз-Зубайр тўрт хотини бор киши улардан бирини «бир йўла (ал-батта)» талоқ қилса, у истаса (янги аёлга) уйланавериши, унинг иддаси тугашини кутмаслиги ҳақида айтишарди.